ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Εσκαλόπ με ζαμπόν και σάλτσα ντομάτας




Υλικά:
1 κιλό μοσχάρι σε φέτες (τρανς, σπάλα, μπούτι ή στρογγυλό)
4 μεγάλες ώριμες ντομάτες ξεφλουδισμένες και ψιλοκομμένες
200-230 γρ. κεφαλογραβιέρα τριμμένη
1/2 φλιτζάνι του τσαγιού ελαιόλαδο
1/2 φλιτζάνι του τσαγιού λευκό κρασί
2 κουταλιές της σούπας κονιάκ
1/2 φλιτζάνι του τσαγιού νερό
2 κουταλιές της σούπας μαϊντανό ψιλοκομμένο
8-10 φέτες ζαμπόν
αλεύρι για το αλεύρωμα των εσκαλόπ
ελαιόλαδο για το τηγάνισμα


Εκτέλεση:

Χτυπάμε τις φέτες του κρέατος (μοσχάρι), για πλαταίνουν και να γίνουν λεπτές.

Ετοιμάζουμε τη σάλτσα βάζοντας σε μια κατσαρόλα το ελαιόλαδο να κάψει και ρίχνουμε τη ντομάτα.

Τη σοτάρουμε 3-4 λεπτά και σβήνουμε με το κρασί και το κονιάκ. Όταν εξατμισθεί το αλκοόλ, προσθέτουμε το νερό και αφήνουμε να βράσει, μέχρι να δέσει η σάλτσα.

Αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και προσθέτουμε το μαϊντανό.

Βάζουμε σε ένα αντικολλητικό τηγάνι ελαιόλαδο να κάψει. Αλευρώνουμε τα εσκαλόπ και τα τηγανίζουμε σε μέτρια φωτιά.

Τα στρώνουμε σε ένα πυρίμαχο ταψί, βάζουμε πάνω στο καθένα 1 φέτα ζαμπόν και από πάνω τη σάλτσα ντομάτας.

Πασπαλίζουμε τα εσκαλόπ με την κεφαλογραβιέρα και τα ψήνουμε στο φούρνο στους 180-200°C, στον αέρα, για περίπου 25 λεπτά.

Η «Φιλιώ Χαϊδεμένου», με τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη




Έως τις 29 Ιανουαρίου παρατείνονται οι παραστάσεις του έργου «Φιλιώ Χαϊδεμένου», στο Θέατρο Βεάκη (Στουρνάρη 32, Εξάρχεια), μετά τη μεγάλη ανταπόκριση του θεατρόφιλου κοινού.

Είναι μία παραγωγή του Ιδρύματος Πολιτισμού «Ιωνία», που συστάθηκε με πρωτοβουλία της Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας, με πρωταγωνίστρια την ηθοποιό Δέσποινα Μπεμπεδέλη. Συμμετέχουν επίσης οι ηθοποιοί: Ζαχαρίας Καρούνης, Μαίρη Σαουσοπούλου, Δημήτρης Kαραβιώτης, Εμμανουέλα Χαραλάμπους – Ένγκελ, Γιώργος Φλωράτος

Η διασκευή είναι της Άνδρης Θεοδώτου, η σκηνοθεσία του Βασίλη Ευταξόπουλου και η μουσική και καλλιτεχνική επιμέλεια του Ζαχαρία Καρούνη.

Στη ζωή της Φιλιώς Χαϊδεμένου, της Μικρασιάτισσας, η οποία αφιερώθηκε στη διατήρηση της μνήμης της ζωής και της παρουσίας των Ελλήνων στη Μικρά Ασία, αναφέρεται το συγκεκριμένο θεατρικό έργο, το οποίο βασίζεται στο βιβλίο της «Η διαθήκη της Ιωνίας. Τρεις αιώνες, μια ζωή».


Φιλιώ Χαϊδεμένου

Η Φιλιώ Χαϊδεμένου, γεννήθηκε στα Βουρλά το 1899. Έφθασε στην Ελλάδα το 1922, μαζί με τους Έλληνες που κατέφυγαν εδώ ως πρόσφυγες. Μαζί της και μέλη της οικογένειάς της που διασώθηκαν. Δούλεψε πολύ σκληρά στη ζωή της. Υπήρξε ενεργό μέλος πολλών μικρασιατικών σωματείων, ενώ βραβεύτηκε αρκετές φορές για τη δραστηριότητά της. Ήταν 96 χρονών, το 2005, όταν κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Λιβάνη, το βιβλίο της-μαρτυρία «Η διαθήκη της Ιωνίας. Τρεις αιώνες, μια ζωή». Πέθανε σε ηλικία 108 ετών.

Όνειρο και πόθος ζωής υπήρξε για τη Φιλιώ Χαϊδεμένου, η δημιουργία ενός μουσείου, αφιερωμένου στον μικρασιατικό ελληνισμό. Το όνειρό της υλοποιήθηκε στο τέλος της δεκαετίας του 1990. Και πάλι πέρασε από πολλές ταλαιπωρίες, καθώς το κτήριο που στέγαζε το μουσείο υπέστη μεγάλες ζημιές κατά το σεισμό του 1999. Αργότερα μεταφέρθηκε στο κτίριο του Ιδρύματος Απόδημου Ελληνισμού «Ανδρέας Παπανδρέου» και εγκαινιάστηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο. Τα προβλήματα όμως δεν είχαν λυθεί. Η έλλειψη πόρων ήταν το μεγαλύτερο από αυτά. Η Φιλιώ Χαϊδεμένου, για να αντιμετωπίσει αυτό το θέμα, έφθασε μέχρι το γραφείο του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή. Τον Απρίλιο του 2007, δυο μήνες πριν από το θάνατο της, ο πρωθυπουργός εγκαινίασε το μουσείο, που φέρει το όνομά της, «Μουσείο Μικρασιατικού Ελληνισμού Φιλιώ Χαϊδεμένου».


Δέσποινα Μπεμπεδέλη

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο «Φιλιώ Χαϊδεμένου», έχει η μεγάλη θεατρική ηθοποιός Δέσποινα Μπεμπεδέλη, η οποία είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Πέλου Κατσέλη. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της από το Λαϊκό Θέατρο του Μ. Κατράκη. Συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν, τους θιάσους Αλ. Αλεξανδράκη, Δ. Μυράτ και το Άρμα Θεάτρου. Το 1969 εγκαταστάθηκε στην Κύπρο. Εργάστηκε αρχικά στο Θέατρο του Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου και από το 1971 μέχρι το 1996, στο Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Έχει βραβευτεί για την προσφορά της στο θέατρο, με πολλές διακρίσεις στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Το 1996, ανακηρύχθηκε στην Ελλάδα, ηθοποιός της χρονιάς.



Πρόκειται για μία εξαιρετική θεατρική παράσταση, για την οποία ήδη έχουν γραφεί πολύ καλές κριτικές. Αξίζει ιδιαίτερα να σημειωθεί η ομαδική δουλειά και η εντατική προετοιμασία γι’ αυτήν την παράσταση, που παρουσιάζει την προσωπική ιστορία της Φιλιώς Χαϊδεμένου και μέσα απ’ αυτήν του ελληνισμού της Μικράς Ασίας, τη δύναμη της θέλησης και τον αγώνα της για επιβίωση, όπως και όλων των Ελλήνων της περιοχής.

Συγκλονιστική είναι η ερμηνεία της Δέσποινας Μπεμπεδέλη, η οποία εδώ και δέκα χρόνια είχε αποσυρθεί από τη σκηνή. Δεν μπόρεσε όμως ν’ αντισταθεί σ’ αυτήν την πρόταση. Στην πρεμιέρα του έργου, το οποίο παρακολούθησε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος κ.κ. Ιερώνυμος, Αρχιερείς και άλλοι επίσημοι, μετά το πέρας της παράστασης, το κατάμεστο από κόσμο θέατρο υποκλίθηκε στο ρεσιτάλ ερμηνείας της Δέσποινας Μπεμπεδέλη και δεν σταματούσε να χειροκροτά. Ο Ζαχαρίας Καρούνης, άξια στέκεται δίπλα της, νέος, με σημαντική όμως πορεία στον τομέα της μουσικής, ηθοποιός και μουσικός μαζί, έγραψε τη μουσική και τα τραγούδια της παράστασης. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι, η μουσική αποτελεί τον καμβά, πάνω στον οποίο «θα κεντήσει» η μεγάλη ηθοποιός μας Δέσποινα Μπεμπεδέλη και ο υπόλοιπος θίασος. Η σκηνοθεσία του Βασίλη Ευταξόπουλου και το κείμενο της Ανδρης Θεοδότου, συντελούν στην αρτιότητα της παράστασης.

Έως τις 29 Ιανουαρίου, κάθε Τετάρτη και Κυριακή στις 7 μ.μ. και Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 9 μ.μ., στο θέατρο Βεάκη, το έργο «Φιλιώ Χαϊδεμένου», με τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη.

Φασολάκια γιαχνί





Υλικά:
1 κιλό φρέσκα φασολάκια
3/4 φλυτζανιού του τσαγιού ελαιόλαδο
1 ξερό κρεμμύδι τριμμένο στον τρίφτη
2 φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα
1 πιπεριά Φλωρίνης κομμένη σε μπαστουνάκια
1 σκελίδα σκόρδο σε φετάκια (προαιρετικά)
4-5 φρέσκιες ντομάτες ψιλοκομμένες ή 1 κουτί ντοματάκια κονκασέ
1 φλυτζάνι του τσαγιού μαϊντανό ψιλοκομμένο
1/2 κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη
αλάτι-πιπέρι


Εκτέλεση:

Με μαχαίρι κόβουμε τις 2 άκρες από τα φασολάκια και αφαιρούμε τις κλωστές, αν υπάρχουν.Αν είναι πολύ μακριά, μπορούμε να τα κόψουμε στα 2 ή στα 3. Πλένουμε καλά τα φασολάκια και τα αφήνουμε στο σουρωτήρι να στραγγίσουν.

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο και σοτάρουμε τα κρεμμύδια,μέχρι να μαραθούν.Προσθέτουμε το σκόρδο(αν βάλουμε) και ανακατεύουμε για ένα λεπτό ακόμη.Κατόπιν προσθέτουμε τα φασολάκια και τα σοτάρουμε 3-4 λεπτά.Στη συνέχεια ρίχνουμε την ντομάτα, τη σοτάρουμε 3-4 λεπτά,προσθέτουμε τη ζάχαρη και αλατοπιπερώνουμε.

Ρίχνουμε μισή κούπα νερό, ανακατεύουμε καλά, σκεπάζουμε και σιγοβράζουμε, μέχρι να μαλακώσουν τα φασολάκια και να μείνουν με πολύ λίγη σάλτσα.

Αν χρειαστεί βάζουμε λίγο ακόμη ζεστό νερό.

Δέκα λεπτά περίπου, πριν κατεβάσουμε το φαγητό από τη φωτιά, ρίχνουμε τον ψιλοκομμένο μαϊντανό και ανακατεύουμε.

Σερβίρουμε τα φασολάκια γαρνιρισμένα,εάν θέλουμε, με φρέσκο ψιλοκομμένο μαϊντανό ζεστά ή κρύα. Είναι το ίδιο νόστιμα.

Μπορούμε, αν θέλουμε, να προσθέσουμε 1-2 πατάτες κομμένες κυδωνάτες και 1 καρότο κομμένο σε ροδέλες.

Δήμητρα Γαλάνη - Αν

Επίσημο δείπνο στο σπίτι; Σε μια εικόνα πώς θα στρώσεις το τραπέζι σαν επαγγελματίας



Στρώνετε καθημερινά το τραπέζι σας, γύρω από το οποίο συγκεντρώνεται η οικογένεια για να απολαύσει το μεσημεριανό της γεύμα ή το δείπνο της, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο, δεν δίνετε ποτέ τη δέουσα σημασία στον τρόπο με τον οποίο τοποθετείτε το σερβίτσιο.

Αυτό μπορεί να μην ενοχλεί και τόσο, όταν πρόκειται για τα μέλη της οικογένειας, αλλά γιατί να απογοητεύσετε τους καλεσμένους σας, που πιθανότατα περιμένουν ειδική περιποίηση και κάτι από τη μαγεία και την ευγένεια του σαβουάρ βιβρ;

Εμείς δίνουμε λύση σε ένα από τα μεγαλύτερα βάσανα της οικοδέσποινας και σας δείχνουμε βήμα βήμα πως να τοποθετήσετε μαχαιροπίρουνα, κουτάλια, ποτήρια, μεγάλα και μικρότερα πιάτα, για να μην εκτεθείτε!



Διάταξη τραπεζιού:

Το ποτήρι του νερού βρίσκεται πάντοτε κοντά στα μαχαίρια, ενώ αυτό του κρασιού ακολουθεί.
Το βοηθητικό πιάτο στα αριστερά του κυρίως πιάτου τοποθετείται εκεί για να χρησιμοποιηθεί για το ψωμί.
Στη συγκεκριμένη διάταξη θα παρατηρήσετε ότι υπάρχει ένα κυρίως πιάτο κι ένα βαθύ πιάτο για τη σαλάτα. Με τη μορφή αυτή το στρώσιμο αποκτά επίσημο χαρακτήρα και το κυρίως πιάτο, που μπορεί να μη χρησιμοποιηθεί και καθόλου, ονομάζεται sous-plat και έχει διακοσμητικό ρόλο.
Σε ένα τυπικό τραπέζι πρέπει να βοηθήσετε τους καλεσμένους να βρουν το σωστό τρόπο κατανάλωσης του γεύματος. Για το λόγο αυτό τοποθετείτε δεξιά το μαχαίρι με γυρισμένη τη λάμα προς το κυρίως πιάτο και δίπλα του τα κουτάλια- πρώτα αυτό της σούπας κι έπειτα αυτό του τσαγιού.
Στα αριστερά, βρίσκονται πάντοτε τα πηρούνια- δίπλα στο κυρίως πιάτο μπαίνει το πηρούνι του γεύματος και ακολουθεί αυτό της σαλάτας.
Ενα γεύμα δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς επιδόρπιο, το κουβέρ του οποίου μπαίνει πάνω από το πιάτο του γεύματος, με φορά προς τα δεξιά.

Ο τρόπος βαδίσματος θα λειτουργεί ως password για το κινητό!



Τόσο ιδιαίτερο το βάδισμα κάθε ανθρώπου που τελικά μπορεί μελλοντικά να παίξει το ρόλο κωδικού αναγνώρισης (password) για τις ηλεκτρονικές συσκευές που φέρει στο σώμα του, όπως τα «έξυπνα» κινητά τηλέφωνα (smartphones), τα «έξυπνα» ρολόγια (smartwatches) ή οι καταγραφείς της φυσικής κατάστασής του (fitness trackers). Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Άαλτο στη Φινλανδία, με επικεφαλής τον Στέφαν Σιγκ, σύμφωνα με το “New Scientist”, ανέλυσαν το περπάτημα των ανθρώπων, χρησιμοποιώντας αισθητήρες προσαρμοσμένους σε διάφορα σημεία του σώματος.

Στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας μια εξελιγμένη τεχνική κρυπτογράφησης, δημιούργησαν «αποτυπώματα», ανάλογα με τον τρόπο που βαδίζει, τα οποία μπορούν να «ζευγαρώσουν» δύο φορητές συσκευές. Αν οι δύο συσκευές καταγράψουν ένα «αποτύπωμα» βαδίσματος που είναι όμοιο, τότε πιστοποιούν ότι φοριούνται από τον ίδιο άνθρωπο. Έτσι αυτόματα μπορούν να επιτρέψουν την μεταξύ τους επικοινωνία, χωρίς ο χρήστης να χρειάζεται να πληκτρολογήσει κάποιο κωδικό ή να ξεκλειδώσει το «έξυπνο» κινητό του. Οι ερευνητές ονόμασαν την πρωτοποριακή τεχνική τους BANDANA (Body Area Network Device-to-device Authentication using Natural gAit). Αξίζει να σημειωθεί πως ο βαθμός αξιοπιστίας τους είναι περίπου ανάλογος με την τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου ή φωνής.

Για τον Άγιο Πορφύριο.




Ήταν άγιος εκείνο το γλυκό, υπομονετικό γεροντάκι που σεβάστηκε πάντα την άρνησή μου να ακούω συμβουλές τύπου Κατηχητικού και δε μου έδωσε ποτέ καμιά τέτοια συμβουλή; Ήταν Άγιος λοιπόν!
Κι εγώ νοιώθω ανόητη γιατί πάντα ήξερα ότι ήταν Άγιος, κι όμως τον φοβόμουν. Ένα παιδί ήμουν όταν τον γνώρισα, με όλα τα θέματα που έχει ένα παιδί που μπαίνει σε μια άγρια μαύρη εφηβεία. Ένα παιδί, μεγαλωμένο με χριστιανικές αρχές που όμως ήθελε να τις γκρεμίσει γιατί δεν του άρεσαν, δεν το ικανοποιούσαν, το καταπίεζαν.
Τέτοιο παιδί ήμουν όταν γνώρισα το Γέροντα, γι’ αυτό και καταπιεζόμουν όταν έπρεπε να ακολουθήσω την οικογένειά μου που λαχταρούσε να τον επισκεφτεί. Εκείνα τα Κυριακάτικα μεσημέρια όταν έπρεπε να βγάλω τα αγαπημένα μου τζιν και να φορέσω τη φούστα για να πάω να του φιλήσω το χέρι με εξόργιζαν. Τη θυμάμαι αυτή την οργή που έσκαγε μέσα μου σιωπηλά – γιατί δεν τολμούσα να πω ότι δεν ήθελα να τον δω.
Δεν τολμούσα γιατί μέσα μου ήξερα ότι ήταν Άγιος- πώς να αρνηθώ την ευχή ενός τέτοιου ανθρώπου; Κι από την άλλη τον φοβόμουν που ήταν Άγιος. Στην αρχή φοβόμουν γιατί ένοιωθα ότι ήξερε τις σκέψεις και τις πράξεις μου και έτρεμα μην τις αποκάλυπτε στη μαμά μου... Κι όταν κατάλαβα ότι δεν αποκάλυπτε τίποτα, πάλι τον φοβόμουν γιατί πίστευα ότι με έκρινε για όσα είχα κάνει, όσα είχα πει, για ότι ήμουν, ότι δε με ενέκρινε για φιλαράκι του – και γιατί να το έκανε άλλωστε; Είχε ήδη εγκρίνει για φιλαράκια του την αδερφή μου, τη μαμά μου, το μπαμπά μου. Σ’ εκείνους μιλούσε, τους καλωσόριζε, τους έδινε το σταυρό που κρατούσε στο χέρι να τον φιλήσουν. Σε μένα δεν το έκανε... δεν άπλωνε το χέρι να του το φιλήσω... πλησίαζα μόνη μου, τρομαγμένη, καταπιέζοντας τον εαυτό μου να το κάνω και πάντα έφευγα με τρόμο ότι δεν με είχε δεχτεί.
Ώσπου ένα μεσημέρι Σαββάτου , η μαμά μου ζήτησε επιτακτικά να ετοιμαστώ για να πάμε στο Γέροντα. Ήθελα να της πω ότι δεν ήθελα να έρθω μα δεν τόλμησα. Κι έτσι φώναξα ότι ήθελα να έρθω με το παντελόνι. Η μαμά μου ήταν ανένδοτη κι έτσι μπήκα οργισμένη στο δωμάτιό μου και πίσω από την ασφάλεια της μοναξιάς μου τον έβρισα. Τον έβρισα τόσο, που μετά από τόσα χρόνια ακόμα ντρέπομαι για όσα είπα μονάχη στο δωμάτιό μου. Μετά, βγήκα φορώντας τη φούστα μου, μπήκα στο αυτοκίνητο, σιωπηλή και πάντα με την ίδια οργή μέσα μου. Όταν φτάσαμε στο κελάκι του, μπήκαμε όλοι μέσα – εγώ απλά τυπικά θα του φιλούσα το χέρι και θα έφευγα τρέχοντας έξω. Εκείνο το απόγευμα ήταν η πρώτη φορά που με χαιρέτησε με το όνομά μου. Έλα Μάρω μου είπε και μου άπλωσε το χέρι. Θεέ μου πόσο μου άρεσε που άκουσα τη φωνή του να με λέει όπως με φώναζαν οι φίλοι μου! Και πόση ανακούφιση αισθάνθηκα, με την υποδοχή του! Ασφαλώς για να με υποδεχτεί έτσι για πρώτη φορά, ενώ εγώ είχα ξεσπάσει εναντίον του στο δωμάτιό μου, μάλλον δεν ήταν Άγιος. Μάλλον δεν ήξερε τι είχα πει...

Κι εκεί που πήγα μια ανάσα ανακούφισης τον άκουσα να μου λέει στοργικά- πολύ στοργικά:Μάρω θα μπορούσες να βγεις λίγο έξω, για να μιλήσω στο μητέρα σου; Καλύτερα να άνοιγε η γη να με καταπιεί εκείνη την ώρα! Ήμουν σίγουρη ότι, ως Άγιος, όχι μόνο είχε ακούσει όλα όσα είχα ψιθυρίσει, αλλά θα τα έλεγε όλα στη μαμά μου! Βγήκα με την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή κι όση ώρα περίμενα απ έξω είχα ετοιμάσει στη σκέψη μου την άμυνά μου: είχα φορτώσει κι ήμουν έτοιμη για μάχη! Κι όμως καμιά μάχη δε συνέβη. Δεν ξέρω τι της είπε, ξέρω όμως ότι όταν βγήκε από το κελάκι η μαμά μου μού ζήτησε συγγνώμη χωρίς να μου εξηγήσει γιατί. Ξέρω ακόμα ότι δεν μου επέβαλε ποτέ ξανά να πάω μαζί τους στο Γέροντα. Μόνη μου πήγαινα, από ντροπή, γιατί δεν άντεχα στην ιδέα ότι δεν ήθελα να πάω, γιατί ζήλευα τη σχέση που είχε η αδερφή μου μαζί του κι ας μην τον πήγαινα! Ήθελα να τον αγαπάω κι ας μην τον αγαπούσα. Ήθελα να ένοιωθα την ευλογία του κι ας μην την ένοιωθα! Ήθελα να με θεωρήσει φιλαράκι του κι ας μην αισθανόμουν ότι ήταν δικός μου φίλος. Έπρεπε να βγω από το σκοτάδι της εφηβείας μου για να καταλάβω με ντροπή ότι εκείνος με είχε αποδεχτεί, έτσι όπως ήμουν. Κατάλαβα πως όταν δεν μου άπλωνε το χέρι να το φιλήσω, το έκανε όχι από αποδοκιμασία αλλά από αποδοχή. Στη μεταξύ μας σχέση εκείνος ήταν ο ειλικρινής κι εγώ η ψεύτικη. Εγώ πλησίαζα κι ας μην ήθελα, εκείνος όμως δεν άπλωνε το χέρι επειδή σεβόταν το φόβο και την αντίδρασή μου. Εγώ καταπίεζα τη Μάρω, ενώ εκείνος την αποδεχόταν κι έκανε αυτό που η Μάρω ήθελε... Ακόμα και την οργή μου εκείνος την ερμήνευε σαν προσευχή. Δε μου έκανε καμιά νύξη για το Χριστό, δε μου έδωσε καμιά συμβουλή, δε μου μίλησε για θαύματα για να με πείσει. Κι όμως ξέρω πια ότι αυτή η σιωπή ήταν η πιο τρανή απόδειξη ότι με είχε αποδεχτεί σα φιλαράκι του, έτσι όπως ήμουν. Ίσως γι’ αυτό ήταν ο μόνος που δεν αντέδρασε όταν πέρασα στη Θεολογία. Όλοι οι άλλοι, φίλοι συγγενείς θορυβήθηκαν: Η Μάρω στη Θεολογία? Ακόμα κι εγώ η ίδια δεν ήξερα γιατί είχα βάλει τη Θεολογία ως πρώτη επιλογή. Εκείνος όμως δεν είπε τίποτα. Ούτε με συνεχάρη, ούτε θριαμβολόγησε. Κράτησε την ίδια σιωπηλή, ξεκάθαρη στάση που επιθυμούσε η ψυχή μου. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι βλέποντας το αγρίμι μέσα μου, με ανέθεσε απευθείας στο Θεό κι αυτό είναι για μένα η μεγαλύτερη απόδειξη ότι με ένοιωθε φιλαράκι του...

Αυτή τη σχέση την παθιασμένη την είχα με το Γέροντα ως το τέλος. Εγώ δε μαλάκωσα ποτέ κι εκείνος δεχόταν πάντα την ορμή μου σαν δείγμα αγάπης. Τον ξαναπρόσβαλα το Γέροντα, άλλη μια φορά και πάλι πίσω από την πλάτη του – ως γνήσια θρασύδειλη! Πάλι Σάββατο ήταν κι εγώ ήμουν φοιτήτρια πια και είχα εξεταστική. Τη Δευτέρα έδινα μάθημα και στις 9 το βράδυ του Σαββάτου έμαθα ότι είχα διαβάσει λάθος ύλη. Πανικοβλήθηκα κι όταν η μαμά μου προσπαθώντας να με ηρεμήσει μου είπε «Βρε τι σκας? Αφού έχεις το Γέροντα!», εγώ έγινα ηφαίστειο που έσκασε: «Δε μας παρατάς με το Γέροντά σου! Τι να μου κάνει τωρα ο Γέροντας;» Εκείνη την ώρα χτύπησε το τηλέφωνο κι όταν άκουσα τη μαμά μου να λέει: Γέροντα!... ναι εδώ είναι η Μάρω. Δίπλα μου!» ήθελα να έχει το πάτωμα μια καταπακτή για να χωθώ μέσα! Σα βρεμένο γατί πήρα το ακουστικό και η φωνή μου που τόσο σθεντόρια τον είχε αμφισβητήσει, τώρα είχε γίνει ψίθυρος. Την απορία του δε θα την ξεχάσω ποτέ: «Άραγε, ποια από τις δυο σας με επικαλέστηκε στ’ αλήθεια;» με ρώτησε, σα να ήθελε να με διαβεβαιώσει ότι εκείνος ως Άγιος δεν άκουγε λόγια του στόματος αλλά της ψυχής... «θα μπορούσες να έρθεις αύριο να διαβάσεις εδώ;» με ρώτησε με μια ευγένεια που όμοιά της δεν έχω συναντήσει. Είπα ναι, όλο ντροπή και χωρίς άλλα λόγια έκλεισε το τηλέφωνο. Το άλλο πρωί στις 7 ήμουν με τους γονείς μου στη Μαλακάσα. Ο Γέροντας είχε δώσει εντολή να ανοίξουν ένα γραφείο για να περιμένω- κι ας είχε λειτουργία στο Ναό. Εκείνος με αποδεχόταν όπως ήμουν... Όταν με δέχτηκε στο κελάκι, μετά τις 10, πάλι δεν είχε πολλά λόγια: «Αχ και να πίστευες λίγο! 10 θα έγραφες!» μου είπε απαλά κι άνοιξε το βιβλίο τέσσερις φορές. «δεν πειράζει όμως. Και το 5 καλό είναι!»

Από τα τέσσερα θέματα διάβασα τα δύο. Τα άλλα τα βρήκα ανούσια και χαζά! Έπεσαν και τα τέσσερα κι εγώ πήρα 5! Καλό ήταν! Καλό μου έκανε! Άλλωστε πάντα με το Γέροντα 5 έπαιρνα. Το παραπάνω δεν το αντέχω, ούτε το αξίζω και το ξέρω. Μου αρκεί όμως αυτό το 5... με κάνει να νοιώθω ότι τον έχω κοντά μου κι αυτό μου αρκεί. Όσο για το ότι είναι Άγιος; Το ξέρω μα δε το αντέχει το μυαλό μου... ο γέροντας ήταν άγιος πάντα , μόνο ένας Άγιος θα άντεχε κάποιαν σαν εμένα. Για μένα είναι Άγιος μα παραμένει ο Γέροντας, ο δικός μου Γέροντας, αυτός που χρησιμοποιεί την απιστία και τον εγωισμό και την αμφιβολία μου ως μέσα για να επικοινωνήσει μαζί μου. Είναι ο Γέροντας που δε με μάλωσε ποτέ, δε με κολάκεψε ποτέ, δε με εγκατέλειψε ποτέ μα μόνο με τα εντελώς απαραίτητα λόγια. Είναι ο Γέροντας που δε μου απαντά όταν απευθύνομαι σ’ αυτόν από υποκριτικό καθωσπρεπισμό και που με καλωσορίζει πάντα όταν του μιλάω απλά ως Μάρω...

Φάλαινες απαντούν σε ορχήστρα… και κόβουν την ανάσα!



Μια αυστραλιανή εταιρεία τηλεπικοινωνιών που ονομάζεται Optus έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση: Τι θα γινόταν αν μπορούσαμε να συνθέσουμε ένα τραγούδι αγάπης για μια φάλαινα και στη συνέχεια να πάμε στον ωκεανό να το παίξουμε;

Μπορεί να ακούγεται σαν ένα αδύνατο έργο, αλλά με τη βοήθεια του Humpback Acoustic Research Collaboration, μια ομάδα μουσικών ήταν σε θέση να ταξιδέψει μέχρι τις ακτές του Queensland για να παίξει το τραγούδι που δημιουργήθηκε ειδικά για τις φάλαινες.

Χρησιμοποιώντας αδιάβροχα μικρόφωνα, μετέδιδαν μέσα στο νερό τον ήχο που έπαιζαν. Αυτό που ακολουθεί κόβει την ανάσα – και δεν είναι μόνο λόγω της όμορφης μουσικής.

Οι 10 καλύτερες φωτογραφίες του National Geographic για τη χρονιά που πέρασε



Κάθε χρόνο το National Geographic δημοσιεύει κάθε χρόνο εικόνες που τραβήχτηκαν από φωτογράφους απ’ όλο τον κόσμο. Δείτε εδώ ορισμένες από τις καλύτερες.

Ένας δύτης και ένας καρχαρίας-τίγρης στις Μπαχάμες. Ο καρχαρίας βασίζεται στο στοιχείο της έκπληξης του θύματος όταν κυνηγάει γι’ αυτό δε επιτίθεται στον δύτη που τον κοιτάει.


© Brian Scarry

Ένας ουραγκοτάγκος σκαρφαλώνει σε ύψος 100 ποδιών για να φτάσει τον καρπό που επιθυμεί.


© Tim Laman

Ένα γιγάντιο 16χρονο πάντα στην Κίνα.


© depositphotos.сom

Κεραυνοί στον ουρανό της Nebraska στις ΗΠΑ.


© Randy Olson

Ένα τεστ όρασης στην Ινδία.



Μια νορβηγική φρεγάτα σπάει το πάγο.



Χελώνες προσπαθούν να κρυφτούν από τον ήλιο πριν ψηθούν.



Ο φωτογράφος έπρεπε να κάνει 1.036 λήψεις για να πετύχει αυτό το αποτέλεσμα που συνδυάζει μέρα και νύχτα στο Εθνικό Πάρκο Yosemite.



O Ναός της Αθηνάς στους Δελφούς.



Ένα ενυδρείο μελέτης ψαριών στις κοραλλιογενής ακτές της Κούβας.

Συναξαριστής 18 Ιανουαρίου: Άγιοι Αθανάσιος ο Μέγας και Κύριλλος Πατριάρχες Αλεξανδρείας











Άγιοι Αθανάσιος ο Μέγας και Κύριλλος Πατριάρχες Αλεξανδρείας


Δύο μεγάλους σοφούς διδασκάλους και Αγίους γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία, τον άγιο Αθανάσιο και τον άγιο Κύριλλο, που κι οι δύο έγιναν Επίσκοποι και Πατριάρχαι Αλεξανδρείας. Ο άγιος Αθανάσιος έζησε στα χρόνια του πρώτου χριστιανού Αυτοκράτορα, του Μ. Κωνσταντίνου κι ο άγιος Κύριλλος εκατό περίπου χρόνια πιο έπειτα. Επολέμησαν κι οι δυό με δύναμη και με πίστη τις αιρέσεις και πλούτισαν την εκκλησιαστική φιλολογία με σοφά θεολογικά συγγράμματα. Έχουν κι οι δυό τον τίτλο των Πατέρων και Οικουμενικών Διδασκάλων και με την αγιότητα του βίου και τη σοφία τους διδάσκουν τις γενεές των χριστιανών. Γιατί η Εκκλησία μας - η Ορθόδοξη Εκκλησία - είναι Εκκλησία Πατέρων· διδαχή και παράδοση των Αποστόλων, που φθάνει σε μας με κύρος και αυθεντία, δια μέσου της ερμηνείας - πείρας, αγιότητος και ιεράς σοφίας - των αγίων Πατέρων.




Βιογραφία
Ο Μέγας Αθανάσιος γεννήθηκε το 295 μ.Χ. από φτωχούς αλλά ενάρετους γονείς, γεγονός που του στέρησε τη δυνατότητα για ανώτερες σπουδές. Όμως ο πανάγαθος Θεός τον προίκισε με πλούσια πνευματικά προσόντα. Λαμβάνει τη στοιχειώδη εκπαίδευση και στη συνέχεια μελετά μόνος του για να φθάσει σε υψηλότατα επίπεδα γνώσης και σοφίας.


Από πολύ νέος έδειξε την κλίση του προς την Εκκλησία. 25 ετών χειροτονείται διάκονος από τον πατριάρχη Αλεξανδρείας Αλέξανδρο, τον οποίο ακολουθεί στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ., στη Νίκαια της Βιθυνίας. Αναδεικνύεται πρωτεργάτης στην καταδίκη της αιρετικής διδασκαλίας του Αρείου.


Το 328 μ.Χ. και σε ηλικία 33 ετών εκλέγεται πανηγυρικά πατριάρχης Αλεξανδρείας. Από τη θέση αυτή αντιμετωπίζει ένα φοβερό πόλεμο εκ μέρους των αιρετικών οπαδών του Αρείου. Όμως ο άγιος, χάρη στην μεγάλη πνευματικότητά του και τη ζέουσα πίστη στο Θεό, κατορθώνει να βγει νικητής απ’ όλες αυτές τις δοκιμασίες ακόμη και από τις πέντε εξορίες που του επιβλήθηκαν, καθώς ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Β΄ ήταν οπαδός του Αρειανισμού. Εκοιμήθη εν ειρήνη το 373 μ.Χ.


Ο Άγιος Κύριλλος έζησε επί βασιλείας Θεοδοσίου του Μικρού και γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 370 μ.Χ. από εύπορους γονείς της ελληνικής κοινωνίας της πόλεως. Ανεψιός του αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Θεοφίλου ο Κύριλλος, έλαβε μεγάλη θεολογική μόρφωση, ώστε έγινε κατόπιν διάδοχος του θείου του, στον αρχιεπισκοπικό θρόνο Αλεξανδρείας.


Όταν έγινε η Γ' Οικουμενική Σύνοδος το 431 μ.Χ. στην Έφεσο, ο Κύριλλος υπήρξε πρόεδρος αυτής και συνετέλεσε να γκρεμιστούν οι κακοδοξίες του δυσεβούς Νεστορίου, για το πρόσωπο της υπεραγιάς Δεσποίνης ημών Θεοτόκου.


Με πολλά πνευματικά κατορθώματα στο ενεργητικό του, ο Κύριλλος παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο την 27η Ιουνίου του 444 μ.Χ., αφού πατριάρχευσε για 32 περίπου χρόνια. Δικαίως ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης τον προσονόμασε «σφραγίδα των Πατέρων».


Η Εκκλησία θέλησε να αδελφώσει την μνήμη των δύο Μεγάλων Πατέρων αυτής και Αρχιεπισκόπων Αλεξανδρείας, του Μεγάλου Αθανασίου, πρωταγωνιστή κατά του Αρειανισμού, και του Αγίου Κυρίλλου, πρωταγωνιστή κατά του Νεστοριανισμού και όρισε το συνεορτασμό τους στις 18 Ιανουαρίου.


Η Σύναξη των Αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου ετελείτο στη Μεγάλη Εκκλησία.


Να σημειώσουμε τέλος, ότι ο Άγιος Κύριλλος, εορτάζεται και στις 9 Ιουνίου.


ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ: (από το αθανασία) = το αιώνιο πνευματικό δημιούργημα του Θεού, ο αιώνιος.

Vegan Fudge Σοκολάτας








H πιο υγιεινή version του αγαπημένου γλυκού.

Τι θα χρειαστούμε:
500 γρ κουβερτούρα
500 ml γάλα καρύδας
1 γεμάτη κ.σ λάδι καρύδας
2 τσιμπιές αλάτι (χρησιμοποίησα θαλασσινό αλάτι Μεσολογγίου)
1 κ.γ φυσική βανίλια
120 γρ ξηρούς καρπούς (πεκάν + αμύγδαλα)
60 γρ μελάσα ή Αγαύη ή μέλι ή πετιμέζι ή σιρόπι σφενδάμου



Πως το φτιάχνουμε:

Σε ένα τηγάνι καβουρντίζουμε τους ξηρούς καρπούς για 5 λεπτά. Ανακατεύουμε συνεχώς

Σ΄ένα μικρό κατσαρολάκι τοποθετούμε όλα τα υλικά και ζεσταίνουμε ελαφρώς μέχρι να λιώσει η κουβερτούρα

Ανακατεύουμε καλά και μεταφέρουμε το μείγμα μας σε μια μακρόστενη φόρμα με αποσπώμενη βάση. Εναλλακτικά, σε ένα μακρόστενο ταψάκι στο οποίο στρώνουμε λαδόκολλα. Αφήνουμε στο ψυγείο για 5-6 ώρες. Κόβουμε σε κομματάκια και διατηρούμε στο ψυγείο

Φασόλια γίγαντες





Υλικά:

500 γρ γίγαντες
2 μέτρια ξερά κρεμμύδια σε λεπτές φέτες
1 φλ. τσ. ελαιόλαδο
1 φλ. τσ. χυμό ντομάτας
2 σκελίδες σκόρδο σε φετάκια
1 καυτερή πιπεριά σε κομματάκια
αλάτι
μαύρο πιπέρι
1 ποτήρι ζεστό νερό
1/4 ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένο



Εκτέλεση:


Μουσκεύουμε τους γίγαντες σε κρύο νερό για 12 ώρες. Τα ξεπλένουμε καλά και τα βάζουμε σε κατσαρόλα με αρκετό κρύο νερό ώστε να σκεπαστούν. Σιγοβράζουμε έως ότου σχεδόν μαλακώσουν. Ρίχνουμε το λάδι σε μια κατσαρόλα και έπειτα τα κρεμμύδια με την πιπεριά. Τα αχνίζουμε λίγο να μαραθούν και μετά προσθέτουμε και το σκόρδο. Αφήνουμε λίγο και το σκόρδο να μαραθεί και ρίχνουμε την ντομάτα, το νερό και αλατοπιπερώνουμε. Αφού πάρει 2-3 βράσεις η σάλτσα, στραγγίζουμε τα φασόλια και τα ρίχνουμε μέσα στη σάλτσα. Σκεπάζουμε και βράζουμε ώσπου να μείνει το φαγητό σχεδόν με το λαδάκι. Τέλος, σβήνουμε και ρίχνουμε το μαϊντανό.

Πριν διαγνώσεις τον εαυτό σου με κατάθλιψη…







Ξυπνάς ένα πρωί και νιώθεις ξένος. Ξένος στο σώμα σου, στο μυαλό σου, στην ίδια σου τη ζωή. Κοιτάς γύρω σου, δεν αναγνωρίζεις το δωμάτιο σου, έχεις ξεχάσει τι μέρα είναι, βασικά δε σε νοιάζει τι μέρα είναι. Κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και δεν ταιριάζεις με τίποτα και κανέναν.


Είναι εκείνη η στιγμή που βρίσκεσαι ανάμεσα σε κόσμο αλλά νιώθεις μόνος. Το λεπτό που δέχεσαι αγκαλιά αλλά νιώθεις κάκτος. Η ιστορική μέρα που οι φίλοι σου μιλούν για ποτά, γκομενάκια, ρούχα, ταξίδια και εσύ σιωπηλός μετράς τα πλακάκια της βεράντας σου ξανά και ξανά. Είμαι σίγουρη πως δεν ξέρεις πόσο ξαφνικά και απροσδόκητα μπορείς να ανεβάσεις τον εαυτό σου σε ένα βάθρο και απλά να μην αναπνέεις τον ίδιο αέρα με τους υπόλοιπους. Νιώθεις σαν ένα νεογέννητο βρέφος που μόλις άνοιξε τα μάτια του και δεν αναγνωρίζει τίποτα γύρω του έως οικείο.

Εύλογο είναι λοιπόν να πλαντάξει στο κλάμα. Αυτό. Κοιτάς γύρω σου μια μέρα και λες «που βρίσκομαι θεέ μου». Δε μπορεί κάποιο λάθος έγινε. Στόματα κουνιούνται γύρω σου, άνθρωποι δρουν, αντιδρούν και εσύ ζεις σε αργή κίνηση μη μπορώντας να συνειδητοποιήσεις τι έχει συμβεί. Μόνο τα γοερά κλάματα θα σε σώσουν, όχι τίποτα άλλο, μπας και σε ακούσει κάποιος «όμοιός» σου και έρθει να σε σώσει. Το μόνο που παίζει σε replay στο μυαλό σου είναι το εξής ερώτημα: “Μήπως ανήκω σε άλλο κόσμο ή όλοι οι υπόλοιποι είναι για το Δαφνί;”

Είναι εκείνη η στιγμή που νιώθεις μια βαθιά απελπισία, ένα πηγαίο πανικό. Θέλεις να ξαποστάσεις και για λίγο να μην προσπαθείς για τίποτα. Τι θα γινόταν τότε άραγε; Θα συνέχιζαν όλα να έρρεαν ή απλά η εικόνα θα πάγωνε σαν να περίμενε τον πρωταγωνιστή της να αναπνεύσει ξανά; Που κουράγιο για ακόμη μια αναπνοή θα μου πεις. Ένα φιλί ζωής χρειάζεται για να πάρεις τα πάνω σου, ένα χέρι να σε αδράξει και να φροντίσει τις πληγές από τα γόνατά σου, μια σφαλιάρα αγάπης να αφυπνίσει τα κρυσταλλωμένα από καιρό συναισθήματα.

Καιρός να ξυπνήσεις φίλε μου, δεν παίζεις σε ταινία και προφανώς δε θα βρεθεί ο άνθρωπος της ζωής σου στο δρόμο σου τυχαία να σε σώσει, ούτε θα πας έως το περίπτερο και ένας άγνωστος-σούπερμαν θα έρθει να σε ανυψώσει και πάλι στα ουράνια. Προφανώς και εθελοτυφλείς αν περιμένεις κάποιον να σου βάλει τον ορό που σου τοποθετούν αν «κλατάρεις» σωματικά. Άραγε υπάρχει καν τέτοιος ορός για την ψυχή;

Όταν λοιπόν φτάσεις σε αυτή τη στιγμή, λίγο πριν καταδικάσεις βίαια τον εαυτό σου και πριν του τοποθετήσεις την ταμπέλα του καταθλιπτικού, γύρνα γύρω σου και τσέκαρε ποιοι σε περιτριγυρίζουν. Μήπως όσοι είναι δίπλα σου ανήκουν στη κατηγορία ανθρώπων «βρικόλακας», ρουφούν την ενέργεια σου, κόβουν τα φτερά σου και σου δημιουργούν τύψεις και ενοχές; Μήπως ζεις γι’αυτούς και για τα πρέπει τους;



Είναι ανάγκη να αναρωτηθείς αν σε περιτριγυρίζουν άνθρωποι που σε αγαπούν και σου δίνουν χώρο να είσαι αυτό που θέλεις. Δεν απαιτούν μάταιες συγγνώμες και δε θα σε βαρύνουν με προσδοκίες και όνειρα για το ποιος θα έπρεπε να γίνεις γι’αυτούς. Θα είναι αυτοί που θα θέλουν να σε κάνουν να χαμογελάς και δε θα τρέχουν δίπλα σου μόνο για να παριστάνουν τον «βράχο» κάθε φορά που λυγίζεις. Κοίταξε, φίλε μου προσεκτικά ποιος από αυτούς προσπαθεί να χωρέσει το όλον σου σε καλούπια και ποιος σε αφήνει ελεύθερο να γίνεις αυτό ακριβώς που έχεις ανάγκη.

Παρατήρησε αν υπάρχει κάποιος που σε «μαστιγώνει» με τα λάθη σου κάθε που βρίσκει ευκαιρία. Ή αν έχεις άτομα που σε θυμούνται μόνο όταν έχουν την ανάγκη σου. Επίσης βάλε στο μικροσκόπιο αυτούς που δεν έχουν χώρο στη ζωή τους για σένα. Όχι μόνο δεν είσαι στις προτεραιότητές τους αλλά τσαλακώνεσαι για να χωρέσεις στην ατζέντα τους. Ρώτα τον εαυτό σου: «έχω πραγματικά χρόνο και χώρο για τέτοιους ανθρώπους;»

Αν η απάντηση είναι όχι, μην ψάχνεις την λύση σε ψυχιατρικές διαγνώσεις και μην κρύβεσαι πίσω από «ψυχολογικά» προβλήματα. Η λύση είναι στο να ξεσκαρτάρεις όσους είναι εκεί, δίπλα σου. Όλοι είναι πολύ απασχολημένοι να αναπνέουν ώστε να μπορούν να δώσουν και σε σένα λίγο από την ανάσα τους. Επέλεξε λοιπόν να κρατήσεις στη ζωή σου αυτούς που σε αφήνουν να αναπνεύσεις και δε σε θάβουν κάτω από απαιτήσεις και ταμπέλες. Άλλωστε είμαστε συνδυασμός όλων αυτών που κρατάμε στη ζωή μας. Γι’ αυτό πρόσεχε τι θα κρατήσεις!

Αγάπησε άνθρωπε, μόνο αγάπησε!





Η αγάπη της αλληλεγγύης της υποστήριξης και η ενσυναίσθηση της αγάπης!

Η αγάπη που χτίζεται στις σχέσεις από άνθρωπο προς άνθρωπο με σεβασμό του χώρου τους, του χρόνου τους και των ψυχικών αναγκών τους. Η αγάπη που αισθάνεται τον πόνο, διαισθάνεται έναν κίνδυνο και σωπαίνει όταν τον συνάνθρωπο δεν τον νοιάζει να φοβηθεί και είναι εκεί συνοδοιπόρος να τον στηρίξει, να τον κρατήσει, να είναι εκεί σαν άνθρωπος προς άνθρωπο.

Αγκάλιασε με ενσυναίσθηση και μάθε με να αγαπώ!

Αυτή η αγάπη είναι η ιδανική! Το συναισθηματικό μοίρασμα, να βιώσεις την ανάγκη του συνανθρώπου σου, να τη σεβαστείς μα κι εκείνος την δική σου και μαζί να οδηγηθείτε στην ανταλλαγή της ψυχικής αγκαλιάς, να οδηγηθείτε στον δρόμο της αποδοχής του ενός για τον άλλον ακριβώς όπως είναι!

Μην αναρωτηθείς αν υπάρχουν στα αλήθεια άνθρωποι που αγαπούν με αυτόν τον τρόπο ή αν είναι μόνο λέξεις μέσα στα κείμενα κάποιου αρθρογράφου ή συγγραφέα.


Όταν ζωντανεύει αυτή η λαχτάρα να αγαπήσει έτσι έστω και μία ψυχή, σίγουρα έχει γεννηθεί και σε πολλές ακόμη! Όταν η «ιδέα» γιεννιέται στο μυαλό, η δόνηση αυτής της πρόθεσης μεταφέρεται και ενεργοποιεί ολοένα και πιο πολλούς ανθρώπους να εργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση. Χρειάζεται όμως να εργαστείς με ταπεινότητα και μακριά από εγωισμό για αυτοπροβολή, για να μπορέσει να γεννηθεί υγιής αυτή η ποιότητα της αγάπης μέσα σου! Χρειάζεται να επικοινωνήσεις την αγάπη μακριά από το φόβο να εκτεθείς ή να ντραπείς γιαυτό που είσαι, για τον τρόπο που δίνεσαι και να μείνεις ανεπηρέαστος από αρνητικά συναισθήματα!

Ξέρω κάποιες φορές αισθάνεσαι τόσο μόνος με αυτή την αγάπη. Είναι δύσκολο για κάποιον να θέλει να δώσει αγάπη και να αποδέχεται τον συνάνθρωπο ακριβώς όπως είναι χωρίς να θέλει να τον αλλάξει ενώ ο άλλος πεισματικά να θέλει αυτό που θέλει, όπως το θέλει και η ευκαιρία για μοίρασμα αγάπης να χάνεται!

Αυτή η αγάπη απογοητεύει και απογοητεύεται, κάποιες φορές κλαίει με οδύνη από την τόση αποδοκιμασία, από την έλλειψη ανταπόκρισης και τις κατηγορίες πως όλα είναι ψέμματα και θέλει να τα παρατήσει. Θέλει να μείνει μόνη της σαν το αλφάβητο που δεν βρήκε ποτέ του συνεχιστές της αρχής του.

Α… Αγάπη και μετά τι;

Ποιος δεν θέλει να αγαπηθεί έτσι, ποιος δεν θέλει να αισθάνεται πως έχει κάποιον πλάι του, συντροφιά αγνής αγάπης ακόμη και ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα, πέρα από ερωτική έλξη.

Εσύ που διαβάζεις, δεν θες να αγαπήσεις έτσι τους συνανθρώπους σου μα και να αγαπηθείς με τον ίδιο τρόπο;

Έναν άνθρωπο να σε στηρίζει με την αγάπη που εκείνος μπορεί, μια φωνή πίσω από ένα ακουστικό, μια σιωπηλή αγκαλιά, μια κουβέντα υποστήριξης, έναν άνθρωπο…

Όσα κι αν είναι τα λάθη σου, όσα και τα σωστά σου, θες να πάψει πια η άσκοπη κριτική από τους γύρω σου, η δυσπιστία στις συναναστροφές σου και να βασιλέψει η ενσυναίσθηση της αγάπης!

Αγκάλιασε με ενσυναίσθηση και μάθε με να αγαπώ! Ελευθέρωσε την αγάπη που φυλάς μέσα σου και επίτρεψε στον συνάνθρωπό σου να την νιώσει και εκείνος!

Αγάπησε άνθρωπε, μόνο αγάπησε!

Ταξίδι στο όνειρο






Κουνάς τα δάχτυλα πάνω σε ένα απρόσωπο πληκτρολόγιο… γράφεις λέξεις που ξεπηδούν από του μυαλού τα άδυτα και παίρνουν υπόσταση. Μοιάζουν με εικόνες που ζωντανεύουν και είναι έτοιμες να σε καταπιούν.


Άλλοτε πάλι σε γαληνεύουν και ζεις μέσα από αυτές… η πραγματικότητα φαντάζει ξένη και τρομάζει… κι εσύ προσμένεις κάθε φορά να ξαναονειρευτείς για να βρεθείς πάλι στη δική σου πραγματικότητα που τόσο επιθυμείς! Ένας αμετανόητος ονειροπόλος που δεν θέλει να σταματήσει να ονειρεύεται, γιατί νιώθει ότι έτσι είναι σα να βγάζει το μηχάνημα του οξυγόνου από την πρίζα.

…μόλις θυμήθηκα τα λόγια του Μπενίνι και τα ένιωσα ποιο δικά μου από ποτέ. “Αυτούς που ονειρεύονται τους αναγνωρίζεις, έχουν στα μάτια τους ένα πέπλο θλίψης. Έχουν μελαγχολία αποκοιμισμένη στην άκρη των χειλιών, έχουν ύφος ανθρώπου που κάτι ψάχνει απελπισμένα. Το ονείρεμα είναι κουραστικό, δεν είναι για τον καθένα. Είναι για τους θαρραλέους, όπως η θάλασσα και η αγάπη.”

Ο ονειροπόλος είναι και θα είναι πάντα μόνος του. Οι άνθρωποι που συναντά στο πέρασμά του, δεν είναι παρά σημάδια που του δείχνουν το κατάλληλο μονοπάτι, αυτό που θα τον οδηγήσει εκεί που θέλει να πάει. Όμως αυτή ακριβώς είναι και η υπέρτατη θλίψη του. Ότι αυτό το μονοπάτι δεν θέλει να το διαβεί μόνος. Θέλει ένα χέρι να κρατά και να προχωράνε μαζί, στο όνειρο, στο μονοπάτι της ευτυχίας. Μα ξέρει ότι είναι μόνος, και ένα δάκρυ κυλά…

ΠΟΡΕΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ καὶ ΕΠΑΝΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ (Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος)


Χριστός ἐτέχθη! … Καλή καί εὐλογημένη χρονιά!

. Χρόνια πολλά, εὐλογημένα, χαρούμενα, εἰρηνικά, καρποφόρα, πνευματικά, ἀγωνιστικά. Εὐχόμαστε ὁ Χριστός μας νά σᾶς εὐλογεῖ, νά σᾶς ἐνισχύει, νά σᾶς στηρίζει καί νά σᾶς ἐνδυναμώνει, ὥστε νά ἀνταποκρίνεστε καί νά ἀντιμετωπίζετε τούς ποικίλους πειρασμούς καί τίς τεράστιες δοκιμασίες πού ἀντιμετωπίζουμε, τόσο σέ προσωπικό καί οἰκογενειακό, ὅσο καί σέ ἐπαγγελματικό, συλλογικό, κοινωνικό καί ἐθνικό ἐπίπεδο. Εἰδικά δέ αὐτές τίς τόσο δύσκολες καί κρίσιμες μέρες γιά τήν πατρίδα μας, πού εἶναι ἀντιμέτωπη μέ πλεῖστες ὅσες πιέσεις καί ἀπειλές, ὄχι μόνο οἰκονομικοῦ πνιγμοῦ, ἀλλά καί ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς ἀλλοίωσης καί καταστροφῆς.
. Ἀλλά ζῆ Κύριος ὁ Θεός!
. Σήμερα θά θέ­λα­με νά μοι­ρα­σθοῦ­με μα­ζί σας κά­ποι­ες αὐ­θόρ­μη­τες καί πη­γαῖ­ες σκέ­ψεις μας, πού προέρχονται ἀπό τήν πνευματική καί ἐξομολογητική πείρα μας καί ὄχι νά ἐκφωνήσουμε μία καθιερωμένη ὁμιλία. Ἐ­πι­θυ­μοῦμε νά μιλήσουμε ἁπλά, τα­πει­νά, καλογερικά, ὡς πνευματικός πατέρας πρός ἀγαπητά μας πνευματικά παιδιά, ἀδελφούς καί φίλους. Ἐπιθυμοῦμε νά κεντρίσουμε τό φιλότιμό μας καί νά παρακινήσουμε τόν ἑαυτό μας —σύν Θε­ῷ, διά πρε­σβει­ῶν τῆς Κυ­ρί­ας μας Θε­ο­τό­κου καί τῶν Ἁ­γί­ων μας— γιά μία ἀ­να­νέ­ω­ση τοῦ ἐν­θέ­ου ζή­λου μας, γιά μιά νέ­α ἀρ­χή με­τα­νοί­ας, γιά μία ἐπανεκκίνηση στήν κατά Χριστόν ζωή μας.
. Μέ ἀ­φορ­μή τίς λα­τρευ­τι­κές εὐ­και­ρί­ες τῶν Ἁ­γί­ων ἡ­με­ρῶν, μιά πη­γαί­α δο­ξο­λο­γί­α καί εὐ­χα­ρι­στί­α καί εὐ­γνω­μο­σύ­νη μᾶς συ­νε­παίρ­νει πρός τόν Παν­τευ­ερ­γέ­τη Τρι­α­δι­κό Θε­ό μας, πού μέ­σα στό ἄ­πει­ρο ἔ­λε­ός Του καί τήν ἀ­νε­ξι­χνί­α­στη φι­λαν­θρω­πί­α Του καί στορ­γή Του, βρί­σκε­ται πάν­τα Πα­ρών μέ­σα στήν κι­βω­τό τῆς σω­τη­ρί­ας μας, τήν Μία Ἁ­γί­α Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκ­κλη­σί­α μας, διά τῆς ὁ­ποί­ας κα­τερ­γά­ζε­ται τή σω­τη­ρί­α καί τόν ἁ­για­σμό μας, μέ τή σώ­ζου­σα Ἀ­λή­θεια, τήν ὁ­ποί­α δι­α­φυ­λάσ­σει ἀ­κραιφ­νή καί ἀ­ναλ­λοί­ω­τη ἀ­νά τούς αἰ­ῶ­νες, μέ τά ἱ­ε­ρά Μυ­στή­ρια καί τό πλῆ­θος τῶν ἁ­γι­α­στι­κῶν πρά­ξε­ων καί τε­λε­τῶν.
. Ἡ Ἁ­γί­α Ἐκ­κλη­σί­α μας εἶ­ναι ἡ κα­λή καί σο­φή καί διακριτική καί στορ­γι­κή μας Μά­να. Μέ­σα σ’ αὐ­τήν ἀ­να­γεν­νώ­με­θα πνευ­μα­τι­κά, στήν ἀγ­κα­λιά της γα­λου­χού­με­θα καί ἀν­δρω­νόμαστε. Στούς κόλ­πους της ἀ­γω­νι­ζό­μα­στε, ἁ­γι­α­ζό­μα­στε καί προ­γευ­ό­μα­στε τή μέλ­λου­σα εὐ­φρο­σύ­νη τῆς Βα­σι­λεί­ας τῶν Οὐ­ρα­νῶν καί μέ­σα σ’ αὐ­τή, τε­λι­κά, σω­ζό­μα­στε καί γευ­ό­μα­στε ὀν­το­λο­γι­κά τήν ἄ­κτι­στη Χά­ρη καί τήν ἄ­κτι­στη δό­ξα τοῦ Χρι­στοῦ μας.
. Γι’ αὐτό ὁ ἱερός Χρυσόστομος, μέ ἀπαράμιλλη γλαφυρότητα καί θέρμη, μᾶς προτρέπει: «μή ἀπέχου ἐκκλησίας‧ οὐδέν γάρ ἐκκλησίας ἰσχυρότερον‧ ἡ ἐλπίς σου ἡ ἐκκλησία‧ τοῦ οὐρανοῦ ὑψηλοτέρα ἐστί, τῆς γῆς πλατυτέρα ἐστίν‧ οὐδέποτε γηρᾷ, ἀεί δέ ἀκμάζει‧ διά τοῦτο τό στεῤῥόν αὐτῆς καί ἀσάλευτον δηλοῦσα ἡ γραφή, ὄρος αὐτήν καλεῖ…… Ἐκκλησίαν δέ λέγω, οὐ τόπον μόνον, ἀλλά καί τρόπον· οὐ τοίχους ἐκκλησίας, ἀλλά νόμους ἐκκλησίας· ὅταν καταφεύγῃς ἐν Ἐκκλησίᾳ, μή τόπῳ καταφύγῃς ἀλλά τῇ γνώμῃ‧ ἐκκλησία γάρ οὐ τοῖχος καί ὄροφος, ἀλλά πίστις καί βίος‧…ἐκκλησίας γάρ οὐδέν ἴσον» (Τά ὑπέρ Χριστοῦ παθήματα καί κατορθώματα, Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 236-237). Ἡ Ἁ­γί­α μας Ἐκ­κλη­σί­α, λοι­πόν, εἶ­ναι κα­τά κύ­ριο λό­γο νο­σο­κο­μεῖ­ο ψυ­χῶν καί θε­ρα­πευ­τή­ριο πα­θῶν. Εἶ­ναι ἡ μό­νη πού μπο­ρεῖ νά προ­σφέ­ρει, διά τοῦ Μυ­στη­ρί­ου τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Ἐ­ξο­μο­λο­γή­σε­ως, τήν ἄ­φε­ση τῶν ὅ­ποι­ων καί ὅ­σων ἁ­μαρ­τι­ῶν μας καί τήν εἰρήνη τῶν καρδιῶν μας.
Ἡ Ἁ­γί­α μας Ἐκ­κλη­σί­α εἶ­ναι ἡ Κιβωτός τῆς σω­τη­ρί­ας μας!
. Ἡ Ἁ­γί­α μας Ἐκ­κλη­σί­α καὶ μό­νον αὐ­τὴ —δι­ὰ τῆς σταυ­ρι­κῆς θυ­σί­ας τοῦ Χρι­στοῦ καὶ τῆς ἐν­δό­ξου Ἀ­να­στά­σε­ώς Του, δι­ὰ τοῦ Τι­μί­ου καὶ Πα­να­γί­ου καὶ Ζω­ο­ποι­οῦ Αἵ­μα­τός Του— μπο­ρεῖ νὰ προ­σφέ­ρει στὸν ἄν­θρω­πο τὴν ἄ­φε­ση τοῦ πλήθους τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν του. Ἡ Ἁ­γί­α μας Ἐκ­κλη­σί­α καὶ μό­νον αὐ­τή, μπο­ρεῖ νὰ παίρ­νει λη­στές, φο­νιά­δες καὶ ἐγ­κλη­μα­τί­ες· ἔκ­φυ­λους, πόρ­νους καὶ μοι­χούς· φι­λάρ­γυ­ρους, φί­λαυ­τους καὶ ὑ­πε­ρή­φα­νους· καὶ νὰ τοὺς με­τα­πλά­θει σὲ δι­καί­ους καὶ ἁ­γί­ους. Ἡ Ἁ­γί­α μας Ἐκ­κλη­σί­α καὶ μό­νον αὐ­τή, ἔ­χει τὴ δύ­να­μη νὰ παίρ­νει σκι­ὲς ἀν­θρώ­πων, συν­τρίμ­μα­τα ψυ­χῶν· νὰ παίρ­νει λά­σπη καὶ βοῦρ­κο καὶ μὲ αὐ­τὰ τὰ ὑ­λι­κὰ νὰ δη­μι­ουρ­γεῖ καλ­λι­τε­χνή­μα­τα, ἀν­θρώ­πι­να πρό­τυ­πα. Ἡ Ἁ­γί­α μας Ἐκ­κλη­σί­α καὶ μό­νον αὐ­τή, μπο­ρεῖ νὰ παίρ­νει βα­ρυ­ποι­νί­τες ἀ­πὸ τὰ κά­τερ­γα τῆς ἁ­μαρ­τί­ας καὶ νὰ τοὺς ἀ­να­δει­κνύ­ει ἀ­σκη­τὲς καὶ ὁ­σί­ους, μάρ­τυ­ρες καὶ ὁ­μο­λο­γη­τές. Καὶ ὅ­λα αὐ­τὰ τὰ θαυ­μά­σια μὲ μο­να­δι­κὸ ἀν­τί­τι­μο ἕ­να δά­κρυ· ἕ­ναν λό­γο, «ἁ­μάρ­τη­σα, Κύ­ρι­ε»· ἕ­να «Θε­έ μου, ἐ­λέ­η­σέ με καὶ συγ­χώ­ρη­σέ με τὸν ἁ­μαρ­τω­λό»· ἕ­να τα­πει­νὸ γο­νά­τι­σμα καὶ μί­α τα­πει­νὴ, εἰλικρινή καί ἐκ βάθους ψυχῆς ὁ­μο­λο­γί­α ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν μας, κά­τω ἀ­πὸ τὸ πε­τρα­χήλι τοῦ Πνευ­μα­τι­κοῦ.
. Κι ὅ­μως αὐ­τή τή Μά­να, μέ τίς ἄ­πει­ρες εὐ­ερ­γε­σί­ες, ὄ­χι μό­νο δέν τήν εὐ­χα­ρι­στοῦ­με καί δέν τήν εὐ­γνω­μο­νοῦ­με, ὅσο θά τῆς ἄξιζε, ἀλ­λά πολ­λές φο­ρές καί τήν ἀ­γνο­οῦ­με καί τή λη­σμο­νοῦ­με καί τήν πι­κραί­νου­με. Ἀ­δι­κοῦ­με πραγ­μα­τι­κά τούς ἴ­διους τούς ἑ­αυ­τούς μας, ὅ­ταν ἀρ­νού­μα­στε τήν μη­τρι­κή ἀγ­κα­λιά τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας ἤ με­τέ­χου­με σ’ Αὐ­τή μέ ἕ­να ἀλ­λο­τρι­ω­μέ­νο κοσμικό καί ὀρθολογιστικό τρό­πο, χω­ρίς οὐ­σι­α­στι­κό βί­ω­μα, χω­ρίς συνειδητή συμ­με­το­χή στά Ἱ­ε­ρά Μυ­στή­ριά Της, χω­ρίς ἀ­πο­δο­χή καί τή­ρη­ση τῶν ἐν­το­λῶν τοῦ Θε­οῦ στήν ζω­ή μας.
. Ἀ­γνο­ών­τας, ὅμως, καί λη­σμο­νών­τας τήν Ἐκ­κλη­σί­α, ἀ­γνο­οῦ­με καί λη­σμο­νοῦ­με τόν ἴ­διο τό Χρι­στό, ἀ­φοῦ Αὐ­τός εἶ­ναι ἡ κε­φα­λή τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, Αὐ­τός ἐ­νερ­γεῖ μέ­σα στήν Ἐκ­κλη­σί­α, Αὐ­τός μᾶς ἀγαπᾶ, μᾶς σώ­ζει καί μᾶς ἁ­γιά­ζει καί μᾶς δοξάζει καί τελικά μᾶς θεώνει διά τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.
. Κι ἐ­νῶ ὁ Κύ­ριος καί Θεός μας Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, πού τα­πει­νώ­θη­κε, σαρ­κώ­θη­κε, σταυ­ρώ­θη­κε, ἀ­να­στή­θη­κε καί ἀ­να­λή­φθη­κε γιά νά θε­ώ­σει τήν ἀν­θρώ­πι­νη φύ­ση μας, εἶ­ναι τό κέν­τρο τοῦ Οὐ­ρα­νοῦ καί τῆς γῆς, τό κέν­τρο τῆς Ἱ­στο­ρί­ας καί τῆς Πί­στε­ώς μας, τό κέν­τρο τῶν Θεί­ων Γρα­φῶν καί τῆς Θεί­ας Λα­τρεί­ας, δυ­στυ­χῶς, δέν ἀ­πο­τε­λεῖ πάντοτε καί τό κέν­τρο τῆς ψυ­χῆς μας, τῆς δι­α­νοί­ας μας, τῆς καρ­διᾶς μας, τό κέν­τρο τοῦ εἶ­ναι μας. Δέν γίνεται ὁ κύριος σκο­πός τῆς ζω­ῆς μας, τό ἀ­γαλ­λί­α­μά μας, ὁ πό­θος μας καί ἡ λα­χτά­ρα μας. Πολλές φορές ἐκ­θρο­νί­ζου­με στήν πρά­ξη τόν Χρι­στό ἀ­πό τή ζω­ή μας, ἀ­πό τίς συ­να­να­στρο­φές μας, τίς συ­ζη­τή­σεις μας καί τίς ἀ­να­ζη­τή­σεις μας, ἀ­πό τή σκέ­ψη μας καί τή γλώσ­σα μας, ἀ­κό­μα κι ἀ­π’ τήν προ­σευ­χή μας. Ἡ πρώ­τη ἐν­το­λή Του, τό «ἀ­γα­πή­σεις Κύ­ριον τὸν Θε­όν σου ἐξ ὅ­λης τῆς ψυ­χῆς σου καὶ ἐξ ὅ­λης τῆς καρ­δί­ας σου καί ἐξ ὅ­λης τῆς δι­α­νοί­ας σου» (Μάρκ. ιβ´, 30) δέν δονεῖ τό εἶναι μας, δέν ἀ­πο­τε­λεῖ τήν κύ­ρια μέ­ρι­μνά μας, τήν πεμ­πτου­σί­α τοῦ πνευ­μα­τι­κοῦ μας ἀ­γώ­να.
. Ἀλ­λά, πα­ρά τή δι­κή μας ἀ­μέ­λεια, τή ρα­θυ­μί­α, τή χλι­α­ρό­τη­τα καί τήν πε­ρί τά πνευ­μα­τι­κά νω­θρό­τη­τά μας, ὁ ἐ­ρά­σμιος Νυμ­φί­ος τῶν ψυ­χῶν μας, ὁ γλυ­κύ­τα­τος Κύριός μας Ἰησοῦς Χρι­στός, δέν παύ­ει νά κρού­ει τή θύ­ρα τῆς ψυ­χῆς μας καί νά μᾶς ἀ­πευ­θύ­νει στορ­γι­κά, ἐ­πί­μο­να, ἀλ­λά καί δι­α­κρι­τι­κά τόν πα­ρή­γο­ρο λό­γο Του ζητώντας τήν ἐπιστροφή μας στό σπίτι τοῦ Πατέρα μας.
. Ἀ­λή­θεια, πό­σο ἀ­γνώ­μο­νες, πό­σο ἄ­σο­φοι ἀ­πο­δει­κνυ­ό­μα­στε, ὅ­ταν ὁ ἴ­διος ὁ Δη­μι­ουρ­γός τοῦ Παν­τός, ὁ Βα­σι­λεύς τῶν βα­σι­λευ­όν­των καί Κύ­ριος τῶν κυ­ρι­ευ­όν­των, ὁ ἀ­νεν­δε­ής καί Παν­το­δύ­να­μος Κύ­ριος, ὁ φο­βε­ρός Θε­ός, «Ὅν φρίσ­σει καί τρέ­μει τά Χε­ρου­βείμ», ὁ Πλά­στης καί Θε­ός μας, ἔρ­χε­ται τό­σο κον­τά μας! Γί­νε­ται ὁ πο­λυ­εύ­σπλαγ­χνος Πα­τέ­ρας μας, ὁ ἀ­δελ­φός μας καί ὁ πι­στός φί­λος μας, ἕ­τοι­μος νά μᾶς προ­σφέ­ρει τά πάν­τα, θυ­σι­ά­ζον­τας τόν ἴ­διο τόν ἑ­αυ­τό Του! Ἔρ­χε­ται νά μᾶς ὑ­πη­ρε­τή­σει «ὡς ὁ δι­α­κο­νῶν», νά μᾶς ἀ­παλ­λά­ξει ἀ­πό τά βά­ρη καί τίς θλί­ψεις, νά μᾶς χα­ρί­σει τά πα­ρόν­τα καί τά μέλ­λον­τα ἀ­γα­θά Του! Κι ἐ­μεῖς —ὤ τῆς παραφροσύνης!— τολ­μοῦ­με πολλάκις νά Τόν ἀγνοοῦμε, νά τόν πε­ρι­φρο­νοῦ­με, δυστυχῶς, ἀκόμη καί νά Τόν ὑβρίζουμε καί νά Τόν βλασφημοῦμε, κατόπιν βέβαια τῆς ὑποκινήσεως τοῦ διαβόλου! Ὤ τῆς μεγάλης σου εὐσπλαχνίας Κύριε!
. Ἀ­δελ­φοί, «ἰ­δοὺ νῦν (τώ­ρα, σή­με­ρα, ὄ­χι αὔ­ριο) και­ρὸς εὐ­πρόσ­δε­κτος, ἰ­δοὺ νῦν (τώ­ρα, σή­με­ρα, ὄ­χι αὔ­ριο) ἡ­μέ­ρα σω­τη­ρί­ας», μᾶς παραγγέλλει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Β´ Κο­ρ. ϛ´, 2). Τώ­ρα νά μετανοήσουμε, σ’ αὐ­τή τή ζω­ή μόνο ὑ­πάρ­χει τό ἔ­λε­ος καί ἡ φι­λαν­θρω­πί­α τοῦ Θε­οῦ. Ὁ θά­να­τος κα­ρα­δο­κεῖ ἀ­νά πᾶ­σα στιγ­μή, ἡ αὐ­λαί­α πέ­φτει ὁ­σο­νού­πω, ἡ Κρί­σις ἐγγύς, ἀ­κρι­βο­δί­και­η καί ἀ­δέ­κα­στη.
Ἀ­δελ­φοί μας ἀ­γα­πη­τοί καί πε­ρι­πό­θη­τοι!
. «Στῶ­μεν κα­λῶς, στῶ­μεν με­τὰ φό­βου»! Εἶ­ναι φο­βε­ρή ἡ ὥ­ρα τῆς Κρί­σε­ως καί ἡ κό­λα­ση ἡ με­γα­λύ­τε­ρη συμ­φο­ρά, τό φο­βε­ρώ­τε­ρο κα­κό. Τά δει­νά τῆς κο­λά­σε­ως δέν ἔ­χουν καμ­μί­α σύγ­κρι­ση μέ τίς συμ­φο­ρές τῆς πα­ρού­σης ζω­ῆς. Ἄς εὐ­χό­μα­στε κα­νείς ἄν­θρω­πος στόν κό­σμο νά μήν δο­κι­μά­σει τήν ἄ­φα­τη ὀ­δύ­νη της. Ἄς μή παί­ζου­με «ἐν οὐ παι­κτοῖς». Τό δι­α­κυ­βευ­ό­με­νο εἶ­ναι ἡ ἀ­θά­να­τη ψυ­χή μας καί τό αἰ­ώ­νιο μέλ­λον μας. Δυστυχῶς, πολλοί ἄνθρωποι, ἀκόμη καί χριστιανοί, δέν πιστεύουν ἤ ἀμφιβάλλουν γιά τήν ὕπαρξη τῆς ἄλλης ζωῆς, δέν πιστεύουν στήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, δέν πιστεύουν ὅτι ὑπάρχει Παράδεισος καί Κόλαση. Εἶναι πραγματικά φοβερό! Στήν μέλλουσα κρίση τά σώματα ὅλων τῶν κεκοιμημένων θά ἀναστηθοῦν καί θά ἐπανασυνδεθοῦν τό καθένα μέ τήν ψυχή του καί θά ἀνασυγκροτηθεῖ, ἔτσι, ὁ ὅλος ἄνθρωπος ἀνακαινισμένος καί ἀφθαρτοποιημένος.
. Στήν ἄλλη ζωή ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θά δοῦμε τόν Θεό, θά δοῦμε τήν ἄκτιστη δόξα, τό ἄκτιστο φῶς τοῦ Θεοῦ, αὐτό τό ἔνδοξο φῶς καί τήν ἄκτιστη δόξα πού εἶδαν οἱ τρεῖς μαθητές στό ὄρος Θαβώρ κατά τήν Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου μας. Τό ἄκτιστο αὐτό φῶς εἶναι ἀνέσπερο, γλυκύτατο, χαριέστατο, αἰώνιο, καί πληροῖ τόν ἄνθρωπο ψυχοσωματικά μέ ὑπερκόσμια καί ἀκατάληπτη εὐφροσύνη καί ἀνέκφραστη ἡδονή, εἰρήνη καί χαρά. Ὅσοι, ὅμως, δέν θά εἶναι κατάλληλα προετοιμασμένοι ἀπό αὐτή τήν ζωή, μᾶς τονίζουν οἱ Πατέρες, αὐτοί θά δοῦν αὐτή τήν δόξα, αὐτό τό φῶς ὡς πῦρ καταναλίσκον, δηλαδή ὡς πνευματική φωτιά πού κατακαίει. Εἶναι ἕνα θέμα τεράστιο, δύσκολο, ἀλλά κεφαλαιώδους καί μοναδικῆς σημασίας, γιά τό ὁποῖο ταπεινά προτείνουμε, ὁ Σύλλογός σας, κύριε Πρόεδρε, νά διοργανώσει σύντομα μία εἰδική ὁμιλία ἤ μᾶλλον ἡμερίδα στήν ὁποία θά μποροῦν νά ὑποβληθοῦν καί ἐρωτήσεις.
. Κα­λό θά ἦ­ταν, λοιπόν, καί στίς εὐ­χές μας, σέ γι­ορ­τές ἤ δι­ά­φο­ρες ἄλ­λες πε­ρι­στά­σεις, νά χρη­σι­μο­ποι­εῖ­ται κι ἀ­πό τούς λα­ϊ­κούς ἀ­δελ­φούς μας, ἡ εὐ­χή τῶν Μο­να­χῶν: «Κα­λή με­τά­νοι­α, κα­λόν Πα­ρά­δει­σο» καί νά μήν κτυποῦμε ξύλο, ὅταν ἀκοῦμε τήν λέξη θάνατος, ἀφοῦ αὐτός εἶναι τό πιό βέβαιο γεγονός πού θά μᾶς συμβεῖ. Ἄλλωστε, δέν εἴμαστε μόνιμοι κάτοικοι αὐτῆς τῆς γῆς, ἀλλά πάροικοι, ἔνοικοι τῆς γῆς. Εἴμαστε ὁδίτες καί ὄχι πολίτες αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ὁ δρό­μος γιά τόν Πα­ρά­δει­σο, ἀ­δελ­φοί, εἶ­ναι ἕ­νας. Εἶ­ναι ὁ δρό­μος πού βά­δι­σαν ὅ­λοι οἱ Ἅ­γιοι: ὁ δρό­μος τῆς με­τα­νοί­ας, τῆς θεογνωσίας, τῆς ἐ­πι­στρο­φῆς στό σπί­τι τοῦ Πα­τέ­ρα μας. Ὁ δρό­μος τῆς ἐ­πι­στρο­φῆς στήν Ἐκ­κλη­σί­α μας καί στήν Ἁ­γί­α Πα­ρά­δο­σή της.
. Ἡ σύγχρονη κοινωνία ἔχει περιέλθει σέ ἀφάνταστο βαθμό καταπτώσεως καί ἀποστασίας. Γι’ αὐτό καί πρέπει νά ἐ­πα­νέλ­θου­με στήν πα­λιά εὐ­σέ­βεια, στό φό­βο τοῦ Θε­οῦ, στήν ἁ­γί­α ἁ­πλό­τη­τα. Νά ἐ­πα­νέλ­θου­με ὅ­λοι, Κλη­ρι­κοί, Μο­να­χοί καί λα­ϊ­κοί, στήν πρα­ό­τη­τα, στήν τα­πεί­νω­ση, στήν ἀ­κα­κί­α, στήν ἀ­φε­λό­τη­τα τῆς καρ­δί­ας, στήν κα­τά Θε­όν γνώ­ση καί σο­φί­α. Καί ν’ ἀρ­χί­σου­με ἀ­πό ἁ­πλά, μι­κρά καί ἴ­σως τυ­πι­κά, κα­τά τό φαι­νό­με­νο, πράγ­μα­τα· ἀλ­λά στήν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πο­λύ σπου­δαῖ­α καί οὐ­σι­α­στι­κά.
. Καί ἄν ἡ μετάνοια καί ἡ πνευματική ἐγρήγορση εἶναι ἀπαραίτητη γιά κάθε περίοδο τῆς ζωῆς μας, εἶναι πολύ περισσότερο ἀπαραίτητες σήμερα, πού τό κύμα τῆς ἀθεΐας, τῆς ἀντιθεΐας, τοῦ νεοπαγανισμοῦ, τῆς εἰδωλολατρείας, τῆς σύγχυσης, τοῦ θρησκευτικοῦ ἀποχρωματισμοῦ, τοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ καί τῆς πανθρησκείας τῆς Νέας Ἐποχῆς μᾶς κατακλύζει καί σάν πνευματικός λίβας μαραίνει καί κατακαίει τά ἄνθη καί τούς καρπούς τῆς πατροπαράδοτης εὐλάβειας, τῆς παράδοσης, τῶν ἀξιῶν καί τῶν ἰδανικῶν τοῦ λαοῦ μας.
. Ἐ­δῶ βρί­σκε­ται, πι­στεύ­ου­με, ἡ βα­σι­κή αἰ­τί­α τῆς σύγ­χρο­νης ἀ­πα­ξί­ας καί πα­ρακ­μῆς, πού βι­ώ­νου­με ὡς λα­ός καί ὡς χώ­ρα. Ἀ­πεμ­πο­λή­σα­με ἀρ­χές καί ἀ­ξί­ες, ἀλ­λά­ξα­με ἤ­θη, ἔθιμα καί συμ­πε­ρι­φο­ρές, θέ­σα­με ἄλ­λους στό­χους καί προ­τε­ραι­ό­τη­τες, νο­θεύ­σα­με τά μέ­σα καί τίς δι­α­δι­κα­σί­ες, ἀ­πω­λέ­σα­με τό μέ­τρο, ἐγ­κα­τα­λεί­ψα­με τήν χαρ­μο­λύ­πη. Βγά­λα­με τόν Θε­ό ἀ­πό τήν ζω­ή μας καί θεοποιήσαμε τούς ἑαυτούς μας, τήν λογική μας, τήν ἀτομική μας κρίση, τίς ἀτομικές μας δεξιότητες, τό ἀτομικό μας θέλημα, τό ὑπερτροφικό καί θεοποιημένο ΕΓΩ μας. Κι ὅ­λα αὐ­τά μέ τί­μη­μα τήν ἀ­πώ­λεια τοῦ ἴ­διου τοῦ ἑ­αυ­τοῦ μας, τῆς συ­νει­δή­σε­ώς μας, τῆς ψυ­χι­κῆς μας ἠ­ρε­μί­ας καί ἰ­σορ­ρο­πί­ας, τῆς προ­σω­πι­κῆς, οἰ­κο­γε­νεια­κῆς καί κοι­νω­νι­κῆς μας γα­λή­νης καί εὐ­τυ­χί­ας.
. Καί εἶναι πραγματικά ὀξύμωρο τό γεγονός, ὅτι ἐνῶ ἡ σύχρονη ἐποχή τῆς συνεχοῦς ροῆς πληροφοριῶν καί εἰδήσεων μᾶς παρέχει τήν δυνατότητα νά κατέχουμε σέ καθημερινή βάση ἀμέτρητες γνώσεις γιά κάθε τί πού συμβαίνει σέ κάθε γωνιά τοῦ πλανήτη μας, νά μένουμε ἀδαεῖς καί ἀπληροφόρητοι γιά τά καίρια καί σωτηριολογικῆς καί αἰώνιας σημασίας ζητήματα τῆς ζωῆς μας, λόγῳ τῆς πολυμέριμνας καί τῶν ἀπαιτήσεων τῆς καθημερινότητας, πού συνεχῶς αὐξάνουν. Αὐτή ἡ καθημερινότητα μᾶς ἀπορροφᾶ καί καταλήγουμε νά ταυτιζόμαστε μαζί της σέ βαθμό, πού εἶναι πλέον δύσκολο νά ἀπεγκλωβιστοῦμε καί μάλιστα ὅταν ἔχουν περάσει καί τά χρόνια, καθώς δύσκολα ἀλλάζει ὁ ἄνθρωπος σέ μεγάλη ἡλικία. Ζῶντας ἔτσι, οὐσιαστικά δέν προλαβαίνουμε νά γνωρίσουμε καί νά μάθουμε γιατί ζοῦμε, ποιός εἶναι ὁ τελικός σκοπός τῆς ζωῆς μας, ἄν ὑπάρχει ἄλλη ζωή καί τί θά συναντήσουμε σ’ αὐτή, τί εἶναι ἡ ψυχή μας καί ποιά εἶναι τά γνωρίσματά της, τί εἶναι ἡ Κόλαση καί τί ὁ Παράδεισος.
Γι’ αὐτό καί εἶναι κατεπείγουσα ἀνάγκη:
. Α´. Νά πά­ρου­με καί πά­λι στά χέ­ρια μας τόν Συ­να­ξα­ρι­στή, τούς βί­ους τῶν Ἁ­γί­ων μας, πού κατά τόν Ἅγιο Ἰουστῖνο τόν Πόποβιτς εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐγκυκλοπαίδεια, τόν Εὐ­ερ­γε­τι­νό, τά Γε­ρον­τι­κά, τήν Ἁ­μαρ­τω­λῶν Σω­τη­ρί­α, τόν Ἅ­γιο Νι­κό­δη­μο, τόν Ἀββᾶ Δωρόθεο, τόν Ἅ­γιο Κο­σμᾶ τόν Αἰ­τω­λό, τόν Παπουλάκο… Καί κυ­ρί­ως καί πρω­τί­στως νά ἀρ­χί­σου­με νά με­λε­τᾶ­με τα­κτι­κά καί εὐ­λα­βι­κά τήν Ἁ­γί­α Γρα­φή, Πα­λαι­ά καί Και­νή Δι­α­θή­κη, καί τά πα­τε­ρι­κά κεί­με­να, πού ἑρ­μη­νεύ­ουν καί ἀ­να­λύ­ουν τήν Ἁ­γί­α Γρα­φή.
. Β´. Νά ἔ­χου­με εὐ­πρε­πι­σμέ­νο εἰ­κο­νο­στά­σι στό σπίτι μας —ὄ­χι στό σα­λό­νι γιά ἐ­πί­δει­ξη—, ἀλ­λά σέ ἰ­δι­αί­τε­ρο χῶ­ρο, ἄν ὑ­πάρ­χει ἡ δυ­να­τό­τη­τα, ὅ­που θά μπο­ροῦ­με νά ἀ­πο­συρ­θοῦ­με γιά προ­σευ­χή. Εἰ­κο­νο­στά­σι μέ εἰ­κό­νες τοῦ Χρι­στοῦ καί τῆς Πα­να­γί­ας καί τῶν Ἁ­γί­ων, τῶν ὁ­ποί­ων φέ­ρου­με τά ὀ­νό­μα­τα, μέ Σταυ­ρό, μέ ἀ­ναμ­μέ­νη καν­δή­λα, μέ τή Σύ­νο­ψη, τό Συ­νέκ­δη­μο, τά Προ­σευ­χη­τά­ρια. Εἰ­κο­νο­στά­σι, ὅ­που, ὅ­πως οἱ πα­λι­ές εὐ­λα­βεῖς οἰ­κο­γέ­νει­ες, θά φυ­λάσ­σου­με καί ὅ­λα τά ἁ­γι­α­στι­κά (τά βά­για, τόν βα­σι­λι­κό, λά­δι ἤ μῦ­ρο ἀ­πό προ­σκυ­νή­μα­τα, τό Με­γά­λο ἁ­για­σμό κ.λπ.). Τό ἀναμμένο καντήλι, ὅπως λένε οἱ γεροντάδες, δείχνει τήν ζωντάνη μας σχέση μέ τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία.
. Γ´. Νά μάθουμε νά λέμε τήν ἁγιασμένη, πολύ θεολογική καί περιεκτική μονολόγιστη εὐχή τοῦ Ἰησοῦ, δηλαδή τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλό». Νά τήν λέμε μέ πόθο καί λαχτάρα, ἐπικαλούμενοι τό γλυκύτατο Ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ γιά τήν εἰρήνευση καί τήν προκοπή τήν δική μας, τῆς οἰκογενείας μας, γιά τήν ὑγεία καί τήν πρόοδο τῶν παιδιῶν μας, γιά τήν ἴαση τῶν ἀσθενῶν, γιά τήν ἀνάπαυση καί τήν σωτηρία τῶν κεκοιμημένων μας, γιά τήν ἐπίλυση τῶν ποικίλων προβλημάτων καί δυσκολιῶν μας, γιά τήν σωτηρία τῆς πατρίδος μας καί τήν εἰρήνη ὁλόκληρου τοῦ κόσμου.
. Ἄς προσπαθοῦμε νά διατηροῦμε τήν μνήμη τοῦ Θεοῦ καί τό Πανάγιο Ὄνομά Του στό νοῦ καί τήν καρδιά μας, ἀκόμη καί μέσα στίς μέριμνες, ἀκόμη καί μέσα στήν πίεση καί τήν κόπωση τῆς καθημερινότητος, ὅπου κι ἄν βρισκόμαστε καί ὅσο μποροῦμε. Ὁ χαριτωμένος ἅγιος Γέροντας Ἐφραίμ Καντουνακιώτης μᾶς προέτρεπε: «Νὰ λέγῃς παιδί μου τὴν εὐχή, “Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με”, ἡμέρα καὶ νύχτα συνέχεια. Ἡ εὐχὴ θὰ τὰ φέρῃ ὅλα. Ἡ εὐχὴ περιέχει τὰ πάντα, περικλείει τὰ πάντα, αἴτησι, παράκλησι, πίστι, ὁμολογία, θεολογία κλπ. Ἡ εὐχὴ νὰ λέγεται χωρὶς διακοπή. Ἡ εὐχὴ θὰ φέρῃ ὀλίγον κατ᾿ ὀλίγον εἰρήνη, γλυκύτητα, χαρά, δάκρυα».
. Καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει μέ γλαφυρότητα γιά τήν μονολόγιστη εὐχή: «Μέγα γάρ ὅπλον εὐχή, θησαυρός ἀνελλιπής, πλοῦτος μηδέποτε δαπανώμενος, λιμήν ἀκύμαντος, γαλήνης ὑπόθεσις, καί μυρίων ἀγαθῶν ῥίζα καί πηγή καί μήτηρ ἐστίν ἡ εὐχή, καί αὐτῆς τῆς βασιλείας δυνατωτέρα. Εὐχή χειμαζομένων λιμήν, κλυδωνιζομένων ἄγκυρα, σαλευομένων βακτηρία, πενήτων θησαυρός, πλουτούντων ἀσφάλεια, νοσημάτων ἀναίρεσις, ὑγιείας φυλακή· εὐχή καί τά ἀγαθά ἡμῖν ἀκίνητα διατηρεῖ, καί τά κακά μεταβάλλει ταχέως· κᾄν πειρασμός ἐπέλθῃ, ῥᾳδίως ἀποκρούεται· κᾄν ζημία χρημάτων, κᾄν ὁτιοῦν ἕτερον τῶν λυπούντων ἡμῶν τήν ψυχήν, ἅπαντα ἀπελαύνει ταχέως· εὐχή λύπης ἁπάσης φυγαδευτήριον, εὐθυμίας ὑπόθεσις, διηνεκοῦς ἡδονῆς ἀφορμή, φιλοσοφίας μήτηρ· ὁ δυνάμενος εὔχεσθαι μετά ἀκριβείας, κᾄν ἁπάντων πενέστερος ᾖ [κι ἄν εἶναι φτωχότερος ὅλων], πάντων ἐστί πλουσιώτερος· ὥσπερ ὁ τῆς εὐχῆς πάλιν ἐστερημένος, κᾄν ἐν αὐτῷ καθέζηται τῷ θρόνῳ τῷ βασιλικῷ πάντων ἐστί πενέστερος [ἔτσι, αὐτός πού δέν κάνει τήν εὐχή, ἀκόμη κι ἄν κάθεται σέ βασιλικό θρόνο, εἶναι φτωχότερος ἀπό ὅλους]».
. Ἀδελφοί, σᾶς βεβαιώνω ὅτι τά προβλήματά μας καί τά θέματά μας τά λύνει ὁ Χριστός μας, διά πρεσβειῶν τῆς Παναγίας μας καί τῶν Ἁγίων μας, καί ὄχι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι εἴτε κληρικοί εἴτε μοναχοί εἴτε λαϊκοί. Εἶναι κατεπείγουσα ἀνάγκη νά μάθουμε νά προσευχόμαστε καί γιά τά δικά μας προβλήματα καί γιά αὐτά τῶν συγγενῶν καί φίλων μας. Ἡ ἔμπονη καί ἐπίμονη προσευχή εἶναι αὐτή πού θά δώσει τίς, κατά Θεόν καί συμφέρουσες γιά μᾶς, λύσεις σέ ὅλα τά ζητήματά μας, χωρίς αὐτό νά σημαίνει ὅτι καί μεῖς, στό μέτρο τοῦ δυνατοῦ, δέν θά παύουμε νά βοηθοῦμε καί νά συμπαραστεκόμαστε στούς συνανθρώπους μας. Δέν θά ἀντικαθιστοῦμε, ὅμως, τόν Πάνσοφο καί Πανελεήμονα Κύριό μας καί Θεό μας.
. Δ´. Νά μά­θου­με νά ἐκ­κλη­σι­α­ζό­μα­στε μέ εὐ­λά­βεια, τακτικότατα -ὄχι μόνο στίς κηδεῖες, τούς γάμους καί τίς βαπτίσεις- καί μέ προ­σο­χή στά τε­λού­με­να. Νά μήν ἀπουσιάζουμε ἀπό τίς θεῖες Λειτουργίες τῶν Κυριακῶν καί τῶν μεγάλων ἑορτῶν ἐπικαλούμενοι ἄτοπες δικαιολογίες. Νά προ­ε­τοι­μα­ζό­μα­στε ἀ­πό τήν προ­η­γού­με­νη ἡ­μέ­ρα, μέ σω­μα­τι­κή καί ψυ­χι­κή κα­θα­ρ­ό­τη­τα καί προ­ε­τοι­μα­σί­α, μέ πε­ρι­συλ­λο­γή, μέ ἀ­νά­παυ­ση, μέ προ­σευ­χή καί με­λέ­τη τῶν βί­ων τῶν Ἁ­γί­ων, τῶν Εὐ­αγ­γε­λι­κῶν καί Ἀ­πο­στο­λι­κῶν Ἀ­να­γνω­σμά­των καί τῶν ὑ­πο­θέ­σων τῶν με­γά­λων Ἑ­ορ­τῶν.
. Ε´. Νά τε­λοῦ­με, κα­τά δι­α­στή­μα­τα, τόν Μι­κρό Ἁ­για­σμό καί –μιά φορά τουλάχιστον τόν χρόνο– τό Μυ­στή­ριο τοῦ Ἁ­γί­ου Εὐ­χε­λαί­ου στά σπί­τια μας γιά νά ἀποτρέπουμε μέ αὐτά, ὡς θεῖα ἀλεξικέραυνα, τήν ἐπήρεια καί τήν ἐνέργεια τῶν δαιμόνων ἀπό τήν οἰκογένειά μας καί τό σπίτι μας, καθώς καί τήν βασκανία, τήν ζηλοφθονία καί τήν βοή τῶν πονηρῶν καί κακοποιῶν ἀνθρώπων. Ἐ­πι­ση­μαί­νου­με στό ση­μεῖ­ο αὐ­τό καί ἐ­πι­μέ­νου­με ἰ­δι­αι­τέ­ρως: ὅ­τι ὁ Χρι­στια­νός δέν πρέ­πει πο­τέ, σέ καμ­μί­α πε­ρί­πτω­ση, νά κα­τα­φεύ­γει γιά τήν ἐ­πί­λυ­ση προ­βλη­μά­των (ἀρ­ρώ­στι­ες παι­δι­ῶν, συγ­γε­νῶν, ἀ­πο­κα­τά­στα­ση κ.λπ.) σέ μά­γους, φω­τι­σμέ­νους, φω­τι­σμέ­νες ἀ­στρο­λό­γους, χαρ­το­ρί­χτρες, μέν­τιουμ κ.λπ.). Εἶναι μεγίστη ἁμαρτία καί μέγας κίνδυνος, τό νά προστρέχουμε σέ τέτοια πρόσωπα τοῦ Σατανᾶ. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης τό θεωρεῖ μάλιστα «ξεβάπτισμα». Εἶ­ναι προ­τι­μώ­τε­ρο νά πε­θά­νει τό παι­δί μέ­σα στήν Ἐκ­κλη­σί­α, μᾶς λέ­γει ὁ ἴδιος ἅγιος, νά μήν παν­τρευ­τεῖ τό παι­δί, πα­ρά νά ζή­σει ἤ νά ἀ­πο­κα­τα­στα­θεῖ, μέ τή βο­ή­θεια τοῦ Σα­τα­νᾶ —κι αὐ­τό, βε­βαί­ως, ἀμ­φί­βο­λο— πα­ρά νά χά­σει τήν ψυ­χή του. Οἱ ἐξαρτημένοι, ἄλλωστε, ἀπό τήν μαγεία καί τόν σατανισμό, ἄν δέν ἀπελευθερωθοῦν μέ τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀπό τήν ἐξάρτηση αὐτή, καταλήγουν τελικά καί ψυχασθενεῖς.
. Νά μήν πα­ρα­λεί­που­με τό ση­μεῖ­ο τοῦ Τι­μί­ου Σταυ­ροῦ —καί μά­λι­στα σω­στά— καί τήν προ­σευ­χή πρίν καί με­τά τό φα­γη­τό. Δέν εἶ­ναι κα­θό­λου μιά τυ­πι­κή συ­νή­θεια αὐ­τό· εἶ­ναι εὐ­λο­γί­α καί προ­στα­σί­α ἀ­πό κά­θε ἐ­πή­ρεια δαι­μο­νι­κή καί βα­σκα­νί­α (πολ­λές φο­ρές φα­γη­τά ἤ γλυ­κί­σμα­τα, πού μᾶς προ­σφέρ­θη­καν, ἦ­ταν μο­λυ­σμέ­να ἀ­πό μα­γι­κά)… Ἀλ­λά ἀποτελεῖ καί εὐ­γνω­μο­σύ­νη καί εὐ­χα­ρι­στί­α πρός τόν δω­ρε­ο­δό­τη καί τρο­φο­δό­τη Κύ­ριό μας καί Θε­ό μας.
. Νά κά­νου­με πολ­λές φο­ρές κα­τά τή διά­ρκεια τῆς ἡ­μέ­ρας καί σω­στά τό ση­μεῖ­ο τοῦ Τι­μί­ου καί Ζω­ο­ποι­οῦ Σταυ­ροῦ —εἶ­ναι ὁ­μο­λο­γί­α αὐ­τό καί πο­λύ δυ­να­τή προ­σευ­χή—, κα­τά τήν εἴ­σο­δο καί ἔ­ξο­δο ἀ­πό τό σπί­τι μας, ἀ­πό τό χῶ­ρο τῆς ἐρ­γα­σί­ας μας, ἀ­πό τό αὐ­το­κί­νη­τό μας, σέ στιγ­μές δύ­σκο­λες πού χρει­α­ζό­μα­στε πε­ρισ­σό­τε­ρο τή βο­ή­θεια τοῦ Θε­οῦ. Μήν κυ­κλο­φο­ροῦ­με πο­τέ χω­ρίς τόν ἐ­πι­στή­θιο σταυ­ρό ἐ­πά­νω μας.
. Νά μά­θου­με νά βα­δί­ζου­με τόν ἴ­σιο δρό­μο καί μέ τό σταυ­ρό στό χέ­ρι καί νά εἴ­μα­στε σί­γου­ροι —πα­ρά τά λε­γό­με­να πε­ρί τοῦ ἀν­τι­θέ­του— ὅ­τι θά ἔ­χου­με σ’ αὐ­τή τή ζω­ή τή δια­ρκή εὐ­λο­γί­α καί προ­στα­σί­α τοῦ Θε­οῦ, ἀλ­λά καί στήν ἄλ­λη ζω­ή θά μᾶς ἀ­ξι­ώ­σει ὁ Θε­ός τῶν ἐ­που­ρα­νί­ων Του ἀ­γα­θῶν.
. Ϛ´. Νά ἀρ­χί­σουν οἱ νοι­κο­κυ­ρές, ὅ­σες δέν τό κά­νουν, νά ζυ­μώ­νουν πρό­σφο­ρα μέ εὐ­λά­βεια καί μέ εἰ­δι­κή προ­ε­τοι­μα­σί­α, νά προ­σφέ­ρουν τό νᾶ­μα, τό κα­θα­ρό κε­ρί καί τό θυ­μί­α­μα γιά τήν Θεί­α Λει­τουρ­γί­α, μα­ζί μέ τά ὀ­νό­μα­τα, ζών­των καί κε­κοι­μη­μέ­νων, ση­μει­ώ­νον­τας καί ὑπογραμμίζοντας τό ὄ­νο­μα μέ ἰ­δι­αί­τε­ρη ἀ­νάγ­κη (κα­λό θά ἦ­ταν καί μέ τό αἴ­τη­μά του). Ἡ μνη­μό­νευ­ση τῶν ὀ­νο­μά­των καί ἡ προ­σφο­ρά τῶν δώ­ρων γιά τήν τέλεση τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἀ­πο­δί­δουν τή με­γα­λύ­τε­ρη ὠ­φέ­λεια σέ ζῶν­τες καί κε­κοι­μη­μέ­νους, ὅ­ση ὠ­φέ­λεια δέν μπο­ρεῖ νά προ­σφέ­ρει καμ­μί­α ἄλ­λη προ­σευ­χή ἐ­πί τῆς γῆς. Ἰ­δί­ως γιά τούς κε­κοι­μη­μέ­νους μας, πού δέν ἔ­χουν πλέ­ον τή δυ­να­τό­τη­τα νά βο­η­θή­σουν τόν ἑ­αυ­τό τους καί πε­ρι­μέ­νουν μό­νον ἀ­πό ἐ­μᾶς. Κα­λές οἱ δω­ρε­ές καί τά στε­φά­νια, ἀλ­λά ἡ Θεί­α Λει­τουρ­γί­α γιά τούς ἀν­θρώ­πους μας εἶ­ναι ἡ ἀ­ναν­τι­κα­τά­στα­τη ἀ­νακούφιση καί παρηγοριά τους.
. Πο­λύ ὠ­φέ­λι­μο θά ἦ­ταν νά τε­λοῦ­με καί Θεῖ­ες Λει­τουρ­γί­ες (ν’ ἀ­νοί­γου­με τίς Ἐκ­κλη­σι­ές, ὅ­πως συ­νη­θί­ζει νά τό λέ­ει ὁ λα­ός μας) ὑ­πέρ τῶν οἰ­κο­γε­νει­ῶν μας, τῶν συγ­γε­νῶν μας, τῶν φί­λων μας καί τῶν κε­κοι­μη­μέ­νων μας, μή πα­ρα­λεί­πον­τας καί ὅ­λα τά δι­α­τε­ταγ­μέ­να (κόλ­λυ­βα καί ὑ­ψώ­μα­τα γιά τούς Ἁ­γί­ους μας, ἀρ­το­κλα­σί­ες, μνη­μό­συ­να, τρι­σά­για καί κόλ­λυ­βα γιά τούς κε­κοι­μη­μέ­νους μας).
. Ζ´. Νά ἀ­φή­νου­με στόν Θε­ό μέ ἀπόλυτη ἐμ­πι­στο­σύ­νη καί ἐλ­πί­δα τόν ἑ­αυ­τό μας, τήν οἰ­κο­γέ­νειά μας, τήν ἐ­ξέ­λι­ξη τῶν πραγ­μά­των καί τῶν ὑ­πο­θέ­σε­ών μας, ἀ­πο­φεύ­γον­τας τήν ὀρ­θο­λο­γι­στι­κή ὀρ­γά­νω­ση καί ἀν­τι­με­τώ­πι­ση τῆς προ­σω­πι­κῆς καί οἰ­κο­γε­νεια­κῆς ζω­ῆς.
. Νά δι­δά­ξου­με στά παι­διά μας ἀ­πό μι­κρά τό φό­βο τοῦ Θε­οῦ, τίς Ἀ­λή­θει­ες τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου, τό σκο­πό τῆς ζω­ῆς μας, τό ἐ­φή­με­ρο τῶν ἐγ­κο­σμί­ων, τή με­τα­φυ­σι­κή-ὑ­περ­βα­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, τήν ἀ­γά­πη στήν Ἐκ­κλη­σί­α, στά Ἱ­ε­ρά Μυ­στή­ρια καί στήν προ­σευ­χή. Μα­ζί μέ τή μόρ­φω­ση τοῦ ἐγ­κε­φά­λου καί τῶν σω­μα­τι­κῶν δε­ξι­ο­τή­των, πού θε­ω­ρεῖ­ται σή­με­ρα πα­νά­κεια, νά μορ­φώ­σου­με συγ­χρό­νως καί τίς ψυ­χές τῶν παι­δι­ῶν μας, τόν νοῦ τους καί τήν καρδιά τους, γιά νά δι­α­πλά­σου­με ὁ­λο­κλη­ρω­μέ­νες προ­σω­πι­κό­τη­τες καί νά τούς δώ­σου­με τά ση­μαν­τι­κώ­τε­ρα ἐ­φό­δια.
. Νά τά μά­θου­με ἀ­πό μι­κρά νά εἶ­ναι τα­πει­νά, ὄχι ἐγωκεντρικά καί φίλαυτα, νά ἔ­χουν σε­βα­σμό στούς γο­νεῖς καί στούς με­γα­λυ­τέ­ρους, γε­νι­κώ­τε­ρα. Εἶ­ναι ση­μαν­τι­κό ἀπό μικρά νά μά­θουν νά φι­λοῦν τό χέ­ρι τῶν γο­νέ­ων καί τῶν παπούδων, ἄν ὑπάρχουν, κά­θε βρά­δυ καί νά ζη­τοῦν συγ­χώ­ρη­ση γιά τυχόν ἀταξίες, ὅπως καί νά δίνουν πρόθυμα συγχώρεση στά ἀδέλφια τους, ἀλλά καί στούς γονεῖς τους γιά τυχόν παραλείψεις, αὐστηρότητες καί προστριβές. Ἔχει μεγάλη σημασία, ἀδελφοί, νά γνωρίζουν τά παιδιά ὅτι παντοῦ καί μέσα στήν οἰκογένεια ὑπάρχει τάξη καί ἱεραρχία καί ὅτι οἱ γονεῖς εἶναι, μετά τόν Θεό καί τούς Ἁγίους, τά πιό σεβαστά καἱ ἱερά πρόσωπα. Γι’ αὐτό καί δέν πρέπει νά ἀντιδροῦμε μέ ἀσέβεια πρός τούς γονεῖς μας, ἤ νά τούς ὑβρίζουμε καί νά τούς ἀπειλοῦμε ἤ καί τό πιό φοβερό νά «σηκώσουμε χέρι» ἐπάνω τους, ὅσο ἁμαρτωλοί καί ἄν εἶναι. Τά πρόσωπα τῶν γονέων μας εἶναι κάτω ἀπό τά εἰκονίσματα τῶν Ἁγίων μας. «Εὐχαί γονέων στηρίζουσι τέκνα».
. Θά θέλαμε νά ἐπιμείνουμε μέ ἰδιαίτερη ἔμφαση στό ζήτημα τῆς συγχωρήσεως, καθώς καί τῆς φιλοτιμίας, τῆς φιλανθρωπίας καί τῆς ἀνοικτοκαρδίας. Οἱ δύο αὐτές ἀρετές, ἡ φιλανθρωπία καί ἡ συγχώρηση, μᾶς κάνουν νά ὁμοιάζουμε μέ τόν Θεό μας, ὁ Ὁποῖος εἶναι, κυρίως, φιλάνθρωπος καί συγχωρητικός. Ὅσοι διαθέτουν αὐτές τίς δύο ἀρετές ποτέ δέν θά τούς ἀφήσει ὁ Θεός νά φύγουν ἀμετανόητοι ἀπό αὐτή τήν γῆ. Ἡ ἀγάπη Του θά τούς συντροφεύει καί σέ αὐτή τήν ζωή καί στήν ἄλλη ζωή.
. Νά μι­λοῦ­με πε­ρισ­σό­τε­ρο στόν Θε­ό γιά τά παι­διά μας, πα­ρά στά παι­διά μας γιά τόν Θε­ό. Ἡ με­γα­λύ­τε­ρη πε­ρι­ου­σί­α πού θά τούς ἀ­φή­σου­με εἶ­ναι ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Πί­στη καί ζω­ή, ἡ ἐλ­πί­δα τους στόν Θε­ό καί ἡ βα­θειά συ­ναί­σθη­ση ὅ­τι χω­ρίς τήν εὐ­λο­γί­α τοῦ Θε­οῦ δέν μπο­ρεῖ νά ὑ­πάρ­ξει προ­κο­πή καί εὐ­τυ­χί­α.
. Ἡ ὑ­περ­βο­λι­κή μέ­ρι­μνα νά ἐ­ξα­σφα­λί­σου­με τό μέλ­λον τῶν παι­δι­ῶν μας μέ ὅ­σα πε­ρισ­σό­τε­ρα μπο­ροῦ­με χρή­μα­τα, κτή­μα­τα, οἰ­κή­μα­τα κ.λπ. ὄ­χι μό­νο δέν συμ­βα­δί­ζει μέ τό γνή­σιο χρι­στι­α­νι­κό φρό­νη­μα, ἀλ­λά συσ­σω­ρεύ­ει στούς μέν γο­νεῖς ἄγ­χος, ὑ­περ­προ­στα­σί­α, ὑ­πε­ρερ­γα­σί­α, ὑ­περ­κό­πω­ση, συ­χνά καί ἀ­προ­θυ­μί­α στή φι­λαν­θρω­πί­α, ἀλ­λά καί στά παι­διά καλ­λι­ερ­γεῖ τή φι­λο­κτη­μο­σύ­νη, τήν φιλαργυρία, τήν ὀ­κνη­ρί­α, τήν πο­νη­ρί­α, τήν ἀ­χα­ρι­στί­α, τίς δια­ρκεῖς ἀ­παι­τή­σεις, ἀλ­λά καί τήν ἀ­δυ­να­μί­α νά ἐ­κτι­μή­σουν τούς κό­πους τῶν γο­νέ­ων τους καί γι᾿ αὐ­τό συ­χνά ὁ­δη­γοῦν­ται στήν κα­τα­σπα­τά­λη­ση τῶν ἀ­γα­θῶν πού κλη­ρο­νο­μοῦν καί ὄν­τας ἀ­νί­κα­να νά στα­θοῦν στή ζω­ή ἐ­ξα­θλι­ώ­νον­ται.
. Μή ζη­τᾶ­με εὐ­τυ­χί­α κο­σμι­κοῦ τύ­που, πολ­λά χρή­μα­τα, κτή­μα­τα, οἰ­κή­μα­τα καί ἐ­πι­τυ­χί­ες. Εἶ­ναι πλά­νη φο­βε­ρή νά ἐκ­ζη­τοῦ­με ἄ­λυ­πο, ἄ­κο­πο καί ἀ­ναί­μα­κτο βί­ο. «Οὐ­δείς ἀ­νέ­βη εἰς τόν Οὐ­ρα­νόν με­τ’ ἀ­νέ­σε­ως», μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος.
. Νά ἐ­πι­μεί­νου­με στίς Ἑ­ορ­τές τῶν Ἁ­γί­ων μας· μή κα­τα­λύ­ον­τας, τι­μών­τας τόν Ἅ­γιο, τοῦ ὁποίου τό ὄνομα φέρουμε, καί τήν νη­στεί­α, ὅ­ταν εἶ­ναι ἡ­μέ­ρα νη­στεί­ας. Νά κα­ταρ­γή­σου­με τά πάρ­τι καί τά γε­νέ­θλια, τά ἐκ τῆς Δύ­σε­ως προ­ερ­χό­με­να καί γιά λό­γους ἐμ­πο­ρι­κούς προ­βαλ­λό­με­να καί ἐ­πι­βαλ­λό­με­να, ἀλ­λά καί γιά λό­γους οἰ­κο­γε­νεια­κῆς προ­βο­λῆς προ­τι­μώ­με­να…
. Η´. Φο­βε­ρές πλη­γές γιά τίς οἰ­κο­γέ­νει­ες, ἀ­κό­μη καί τίς χρι­στι­α­νι­κές, εἶ­ναι ἡ πα­νούρ­γα καί πλα­νε­ρή μό­δα, τό ἀ­κρι­βό ντύ­σι­μο, πού κρύ­βει κο­σμι­κό­τη­τα, φι­λα­ρέ­σκεια, ἐνίοτε καί ἀνηθικότητα, τό πο­λυ­τε­λές σπί­τι καί αὐ­το­κί­νη­το, τά ἄ­φθο­να καί ἐ­ξε­ζη­τη­μέ­να ξε­νι­κά φα­γη­τά καί πο­τά, ἡ κο­σμι­κή ζω­ή καί δι­α­σκέ­δα­ση, ἡ ἄ­σκο­πη ἐ­να­σχό­λη­ση μέ θέ­μα­τα ἀ­νού­σια καί συ­χνά ἐ­πι­βλα­βῆ (χόμ­πυ, πο­λυ­έ­ξο­δα παι­χνί­δια κ.λπ.), ἡ σπα­τά­λη χρη­μά­των καί χρό­νου, πού ἀ­φαι­ρεῖ­ται πάν­το­τε ἀ­πό τό χρό­νο πού ἀ­νή­κει στήν ψυ­χή μας, ἄν ὑ­πάρ­χει τέ­τοι­ος χρό­νος, καί πολ­λά ἄλ­λα. Ὅ­λα αὐ­τά, ἀλ­λό­τρια τῆς εὐ­λα­βεί­ας καί τοῦ χρι­στι­α­νι­κοῦ τρό­που ζω­ῆς, πέ­ραν τοῦ ὅ­τι μᾶς ἀ­πο­προ­σα­να­το­λί­ζουν, κα­θη­λώ­νον­τάς μας σέ φθη­νά καί ἀ­νά­ξια λό­γου γή­ϊ­να πράγ­μα­τα, γί­νον­ται πολ­λές φο­ρές αἰ­τί­ες τρα­γω­δι­ῶν μέ­σα στίς οἰ­κο­γέ­νει­ες: γιά νά ἱ­κα­νο­ποι­η­θοῦν ἀ­παι­τή­σεις προ­τι­μᾶ­ται τό εὔ­κο­λο κέρ­δος διά τῆς πλα­γί­ας ὁ­δοῦ, κλο­πές, χρη­μα­τι­στή­ρια, συ­ζυ­γι­κές ἀ­πι­στί­ες, δι­α­ζύ­για, κ.λπ.
. Γνώ­μη μας εἶ­ναι —θά φα­νεῖ ἴ­σως σκλη­ρή καί γιά πολ­λούς ἀ­νε­φάρ­μο­στη- ὅ­τι εἶ­ναι ἀ­νάγ­κη νά βγεῖ ἡ τη­λε­ό­ρα­ση ἀ­πό τό σπί­τι ἤ ἔστω νά ἐλέγχεται πολύ αὐστηρά ἡ χρήση της. Εἶ­ναι τό με­γα­λύ­τε­ρο κα­κό μέ­σα στό ἴ­διο μας τό σπί­τι, στό ἴ­διο μας τό δω­μά­τιο, πού εἶ­ναι τό ἱ­ε­ρό καί τό ἄ­συ­λό μας. Πό­σο δι­ο­ρα­τι­κός καί προ­φη­τι­κός εἶ­ναι ὁ Ἅ­γιος Κο­σμᾶς ὁ Αἰ­τω­λός! Ἡ τη­λε­ό­ρα­ση δέν εἶ­ναι ἁ­πλῶς ὁ δι­ά­βο­λος μές στό κου­τί μέ τά κέ­ρα­τά του στίς στέ­γες τῶν σπι­τι­ῶν μας· εἶ­ναι λε­γε­ῶ­νες δι­α­βό­λων μέ­σα στά σπί­τια μας καί μέ τή θέ­λη­σή μας καί μέ τήν πλη­ρω­μή μας. Εἶ­ναι σχο­λεῖ­ο τοῦ κα­κοῦ, τοῦ ἐγ­κλή­μα­τος, τῆς δι­α­φθο­ρᾶς, τῆς κά­θε εἴ­δους δι­α­στρο­φῆς, τοῦ νε­ο­ε­πο­χί­τι­κου τρό­που σκέ­ψε­ως καί ζω­ῆς, τοῦ σα­τα­νι­σμοῦ…. Εἶ­ναι φο­βε­ρή ἡ ἀλ­λοί­ω­ση ἀ­πό τήν τη­λε­ό­ρα­ση, ὄ­χι μό­νο στά παι­διά καί στούς νέ­ους, ἀλ­λά καί στούς ἐ­νη­λί­κους καί στούς γέ­ρους.
. Τά ἴδια, βεβαίως, ἰσχύουν καί γιά τά κινητά τηλέφωνα καί τό internet καί κυρίως γιά τά λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ὅπως τό facebook (φέισμπουκ) κ.ἄ. πού ἀποτελοῦν μία ἀνοικτή πληγή καί μία συνεχή ἀπειλή γιά τά παιδιά, ἀλλά πολλές φορές καί γιά τούς ἐνήλικες.
. Ἡ τηλεόραση, τό internet, τά κινητά τηλέφωνα (ρόζ τηλέφωνα κ.λπ.) ἀποτελοῦν τά σύγχρονα διαφθορεῖα πού ἀναπαράγουν καί προβάλλουν ὅλες τίς ἔκφυλες καί διεστραμμένες καταστάσεις, τήν ὁμοφυλοφιλία, τούς γκέι γάμους, τίς ἐλεύθερες σχέσεις, τά σύμφωνα συμβίωσης καί τόσα ἄλλα.
. Εἶ­ναι, ἐ­πί­σης, τρα­γι­κό αὐ­τό πού συμ­βαί­νει καί γιά τό ὁ­ποῖ­ο κα­τά μέ­γα μέ­ρος εὐ­θύ­νον­ται ἡ τη­λε­ό­ρα­ση, τό internet καί τά κινητά τηλέφωνα: ἡ ἔλ­λει­ψη ἐ­πι­κοι­νω­νί­ας καί δι­α­λό­γου με­τα­ξύ τῶν με­λῶν τῆς οἰ­κο­γε­νεί­ας καί κυ­ρί­ως με­τα­ξύ τῶν συ­ζύ­γων. Ἡ ὑ­πε­ρα­πα­σχό­λη­ση, ἡ ὑ­πε­ρερ­γα­σί­α πού συμ­πλη­ρώ­νε­ται μέ τήν ἐ­πί ὧ­ρες κα­θή­λω­ση μπρο­στά στήν τη­λε­ό­ρα­ση, στό κινητό ἤ τόν ὑπολογιστή, μέ­χρι καί τίς με­τα­με­σο­νύ­κτι­ες ὧ­ρες, οἱ ὁ­ποῖ­ες ἀ­φαι­ροῦν καί τόν ἐ­λά­χι­στο ἐ­λεύ­θε­ρο χρό­νο ἀ­πό τούς συ­ζύ­γους καί τά παι­διά, δη­μι­ουρ­γοῦν συ­νε­χή ἐ­κνευ­ρι­σμό, κό­πω­ση, ἀ­πο­ξέ­νω­ση καί μύ­ρια ὅ­σα δει­νά. Γιά νά εἴ­μα­στε, ὅ­μως, εἰ­λι­κρι­νεῖς, τήν ἀ­πο­μό­νω­ση, τόν ἐ­κνευ­ρι­σμό, τίς ἀ­τέ­λει­ω­τες λο­γο­μα­χί­ες καί τόν τραυ­μα­τι­σμό τῆς ψυ­χῆς τῶν παι­δι­ῶν τά δη­μι­ουρ­γοῦν καί τά καλ­λι­ερ­γοῦν κυ­ρί­ως ὁ ἐ­γω­ϊ­σμός τῶν γο­νέ­ων, ἡ φι­λαυ­τί­α τους καί ἡ αὐ­το­δι­καί­ω­σή τους, ἡ ὁ­ποί­α δέν γνω­ρί­ζει ἀ­γά­πη, δέν γνω­ρί­ζει συγ­χώ­ρη­ση, δέν γνω­ρί­ζει σι­ω­πή καί ὑ­πο­μο­νή. Σπί­τι χω­ρίς συγ­γνώ­μη τό ἐ­πι­σκέ­πτε­ται συ­χνά ἤ μᾶλ­λον κα­τοι­κεῖ μο­νί­μως μέ­σα σ᾿ αὐ­τό ὁ σα­τα­νᾶς.
. Νά ἔ­χου­με συ­ναί­σθη­ση τῆς μη­δα­μι­νό­τη­τός μας. Ἀ­κό­μη κι ἄν εἴ­χα­με τη­ρή­σει ὅ­λο τό Νό­μο —πρᾶγ­μα δύ­σκο­λο γιά τόν ἄν­θρω­πο— καί πά­λι ἀ­χρεῖ­οι δοῦ­λοι θά εἴ­μα­σταν, κα­τά τόν λό­γο τοῦ Κυ­ρί­ου. Σα­φέ­στα­τα καί κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κώ­τα­τα μᾶς τό βε­βαι­ώ­νει ὁ Εὐ­αγ­γε­λι­στής Ἰ­ω­άν­νης: «ἐ­ὰν εἴ­πω­μεν ὅ­τι ἁ­μαρ­τί­αν οὐκ ἔ­χο­μεν, ἑ­αυ­τοὺς πλα­νῶ­μεν καὶ ἡ ἀ­λή­θεια οὐκ ἔ­στιν ἐν ἡ­μῖν… ἐ­ὰν εἴ­πω­μεν ὅ­τι οὐχ ἡ­μαρ­τή­κα­μεν, ψεύ­στην ποι­οῦ­μεν αὐ­τόν (τὸν Θε­ὸν), καὶ ὁ λό­γος αὐ­τοῦ οὐκ ἔ­στιν ἐν ἡ­μῖν» (Α´ Ἰ­ω­άν. 1, 8-10). Ἔ­τσι καλ­λι­ερ­γοῦ­με τήν πραγ­μα­τι­κή τα­πεί­νω­ση, στήν ὁ­ποί­α ἀ­να­παύ­ε­ται ὁ Θε­ός καί ὄ­χι τήν τα­πει­νο­λο­γί­α καί τήν τα­πει­νο­σχη­μί­α. Κα­τά τό πα­τε­ρι­κό λό­γιο, ὁ Θε­ός εὐ­λο­γεῖ ὅ­λο τόν κό­σμο κά­θε μέ­ρα μέ τό ἕ­να Του χέ­ρι, τόν τα­πει­νό, ὅ­μως, τόν εὐ­λο­γεῖ μέ τά δυ­ό Του χέ­ρια. Ἔ­τσι ἐ­ξη­γεῖ­ται αὐ­τό πού τό­νιζε συ­χνά-πυ­κνά ὁ Γέ­ρον­τας Γερ­μα­νός, ὅ­τι ὁ Θε­ός ἀ­γα­πᾶ καί σώ­ζει τόν τα­πει­νό ἁ­μαρ­τω­λό καί ἀ­πο­στρέ­φε­ται τόν ἀ­σε­βή καί ὑ­πε­ρή­φα­νο δίκαιο. Γι’ αὐτό καί νά μήν κάνουμε φίλους αὐτούς πού νομίζουν καί ὑποστηρίζουν ὅτι δέν ἔχουν ἁμαρτίες. Εἶναι ψεύτες, ἀνόητοι καί ἀλαζόνες.
. Θ´. Ἀ­φή­σα­με τε­λευ­ταῖ­ο τό σπου­δαι­ό­τα­το ζή­τη­μα τῆς τα­κτι­κῆς, εἰ­λι­κρι­νοῦς καί ἐν με­τα­νοί­ᾳ Ἱ­ε­ρᾶς Ἐ­ξο­μο­λο­γή­σε­ως, χω­ρίς τήν ὁ­ποί­α δέν εἶ­ναι δυ­να­τόν νά ἔ­χου­με πνευ­μα­τι­κή ζω­ή καί, κα­τά συ­νέ­πειαν, σω­τη­ρί­α καί ἁ­για­σμό, καί μετοχή στήν Θεί­α Κοι­νω­νί­α, στήν ὁ­ποί­α πρέ­πει νά προ­σερ­χό­μα­στε τα­κτι­κά κι ἐ­μεῖς καί τά παι­διά μας, μέ τήν εὐ­λο­γί­α τοῦ Πνευ­μα­τι­κοῦ. Αὐτό εἶναι ἕνα μεγάλο κεφάλαιο, πού θά τό ἀνοίξουμε, ὅμως, σέ μιά ἄλλη εὐκαιρία.
Προσφιλέστατοι ἀ­δελ­φοί μας,
. Ὅ­λα αὐ­τά τά ἐ­πι­ση­μαί­νου­με ὄ­χι γιά νά σᾶς ἀ­πελ­πί­σου­με, ἀλ­λά γιά νά βά­λου­με νέ­α ἀρ­χή με­τα­νοί­ας, σύν Θε­ῷ, διά πρε­σβει­ῶν καί δι’ εὐ­χῶν. Κι ἄν ἀ­κό­μη δέν μπο­ροῦ­με νά τά ἐ­πι­τύ­χου­με ὅ­λα αὐ­τά, τοὐ­λά­χι­στον νά ἔ­χου­με τήν αἴ­σθη­ση τῆς πνευ­μα­τι­κῆς μας πε­νί­ας, τῶν πολ­λῶν μας ἐλ­λεί­ψε­ων, τή συ­ναί­σθη­ση τῆς ἁ­μαρ­τω­λό­τη­τός μας καί νά ζητοῦμε διαρκῶς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καί ὁ καλός Θεός, βλέποντας τήν συναίσθηση αὐτή, θά ἀναπληρώσει τά ἐλλείποντα, ἀρκεῖ νά δεῖ καί τόν δικό μας συνεχή καί φιλότιμο ἀγώνα.
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί καί φίλοι,
. Καλή ἀρχή στόν ἀγώνα μας, μέ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, τῆς Παναγίας μας καί τῶν Ἁγίων μας. Κα­λή καί Εὐλογημένη Χρο­νιά, κα­λή Με­τά­νοι­α, κα­λόν Πα­ρά­δει­σο. Εὐχαριστοῦμε γιά τήν ἐγκάρδια ἀγάπη σας καί τήν θυσιαστική παρουσία σας.

Πέντε συμβουλές για να οργανώσετε (καλύτερα) την κουζίνα σας






Ποτέ δεν μπορώ να βρω την κανέλα. Δυσκολεύομαι να ανακαλύψω το καπάκι της κατσαρόλας για τα μακαρόνια και είναι αδύνατο να εντοπίσω τα μπαχαρικά… Μήπως υπάρχουν κρυφές συμβουλές που μπορούμε να υιοθετήσουμε για να κάνουμε τη ζωή μας (στην κουζίνα) πιο εύκολη; Tης Σάντυς Τσαντάκη.

Όλες οι κουζίνες, ίσως το πιο αγαπημένο μέρος του σπιτιού, όσο σωστά οργανωμένες κι αν είναι, παλιομοδίτικες, χάι-τεκ, μίνιμαλ, μπορούν να δίνουν πιο πρακτικές και πιο όμορφες. Η αλήθεια είναι πως όταν μπήκαμε για πρώτη φορά στο σπίτι μας, δεν είχαμε τον χρόνο καν να σκεφτούμε πως να οργανώσουμε τα ντουλάπια, το βοηθητικό δωμάτιο, τα ράφια… Από τότε συνηθίσαμε στην ακαταστασία ή ακόμη και στα τέλεια ράφια με τις κούπες στη σειρά αλλά δεν έχουμε μπει στη διαδικασία να ξανασκεφτούμε αν στα αλήθεια μας βολεύει να έχουμε τα τηγάνια κάτω, το λάδι πάνω, και τα ποτήρια της σαμπάνιας πιο ψηλά, πιο ψηλά… Θέλετε να μάθετε 5 μικρά μυστικά;




1. Χρησιμοποιήστε το πλυντήριο πιάτων σαν την …άγκυρα σας

Μία από τις πιο συνηθισμένες κινήσεις στην κουζίνα είναι το γέμισμα και το άδειασμα του πλυντηρίου. Οπότε, για να ρέουν οι κινήσεις, ας φανταστούμε ότι το αδειάζουμε. Καλό είναι να σχεδιάσουμε τα ντουλάπια και τα συρτάρια για τα πιάτα και τα σερβίτσια με αυτή τη λογική, σε σχέση πάντα με το πού στεκόμαστε. Πού πηγαίνουν τα ποτήρια και τα μπολ; Το καλύτερο σημείο για τα ποτήρια είναι στο ντουλάπι πάνω από το πλυντήριο, τα πιάτα σε ντουλάπια δίπλα και όλα όσο γίνεται πιο κοντά. Ιδανικά δεν πρέπει να κάνετε ούτε βήμα για να βρουν όλα τη θέση τους.


2. Αποθηκεύστε πιάτα και μπολ στα κάτω ντουλάπια

Είναι κάτι που συνηθίζεται. Να τοποθετούμε τα πιάτα της κουζίνας ψηλά. Αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη λογική. Λες και τα συγκεκριμένα ντουλάπια είναι σχεδιασμένα για γίγαντες… Όμως βολεύει πολύ περισσότερο, τα πιάτα, σε όλα τα μεγέθη, να είναι κάπου χαμηλά. Έτσι ακόμη και τα παιδιά της οικογένειας μπορούν να στρώσουν τραπέζι, χωρίς να σπάσει ούτε ένα. Ακόμη και πορσελάνη; Κυρίως πορσελάνη.




3. Αφιερώστε ένα συρτάρι στα μπαχαρικά

Όσες φορές μπερδεύουμε τα καρυκεύματα στο ντουλάπι με το αλάτι, το πιπέρι, τη ρίγανη και όλα τα μυρωδικά, κάτι θα χαθεί, κάτι θα πέσει…Πού πρέπει να τα έχουμε; Μέσα σε ένα συρτάρι. Σίγουρα υπάρχει ένα συρτάρι που μπορούμε να αδειάσουμε για να γίνει ο…παράδεισος του κάρι. Αν είστε τελειομανείς, μπορείτε να δοκιμάσετε να αγοράσετε ισομεγέθη βαζάκια. Ή να ξεκινήσετε μια νέα συλλογή.




4. Ξαπλώστε τα μπουκάλια.

Aν πέφτουν διαρκώς τα μπουκάλια του νερού και τα πλαστικά δοχεία, στο ράφι ή στα ντουλάπια, ίσως ήρθε η στιγμή να τα τοποθετήσουμε από την φλατ τους επιφάνεια, δηλαδή, να τα ξαπλώσουμε μέσα σε ένα συρτάρι. Αν έχουμε πολλά, φθαρμένα, χωρίς καπάκι, θα κρατήσουμε εκείνα που είναι σε καλύτερη κατάσταση. Η στατιστική δείχνει ότι δεν χρειάζονται περισσότερα από δύο πλαστικά μπουκάλια, για κάθε μέλος της οικογένειας. Αν πάλι, δεν θέλουμε να τα κρύψουμε, μπορούμε να τα αποσύρουμε εντελώς ή να τα βάλουμε σε ένα καλάθι.




5. Δημιουργήστε έναν σταθμό για κολατσιό

Κάθε μέρα η ίδια διαδικασία. Η ίδια τελετουργία. Είτε ετοιμάζουμε το φαγητό που θα πάρουν τα παιδιά στο σχολείο, είτε το τάπερ για το γραφείο στη δουλειά, ο χρόνος και η ενέργεια που απαιτούνται μπορούν να αλλάξουν. Ας τα συγκεντρώσουμε όλα σε ένα σημείο. Τάπερ, σακουλάκια, αλουμινόχαρτο, αμύγδαλα, μπισκότα… Θα είναι όλα τόσο πιο εύκολα, τόσο κοντά το ένα με το άλλο, που θα μπορούν ακόμη και τα παιδιά να φτιάξουν το πρωινό τους… Κι εσείς να κερδίσετε 10 λεπτά για τον εαυτό σας…

Τόσα χρόνια κόβαμε τις τούρτες με τον λάθος τρόπο. Δείτε τον σωστό τρόπο




Πιστεύετε πως κάνετε ό,τι καλύτερο μπορείτε για να μεγιστοποιήσετε τη ποσότητα γαστρονομικής απόλαυσης που παίρνετε από μια λαχταριστή τούρτα;

Ο μαθηματικός και παρουσιαστής του καναλιού στο YouTube Numberphile, Alex Bellos, πιστεύει πως μπορείτε και καλύτερα.

Απ’ ότι φαίνεται, αν κόβετε τις κυκλικές τούρτες σε τριγωνικά κομμάτια, κάνετε ένα μεγάλο λάθος. Το πρόβλημα προκύπτει όταν πρέπει να αποθηκεύσετε την τούρτα. Αν κόψετε τριγωνικά κομμάτια, το υπόλοιπο μέρος της τούρτας που μένει εκτεθειμένο θα στεγνώσει και θα ξηραθεί. Σύμφωνα με τον Bellos μάλιστα, αυτό το πρόβλημα υπήρχε και το 1906, όταν και δόθηκε η λύση μέσα από ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στο Nature, ένα επιστημονικό περιοδικό της εποχής.

Αν λοιπόν ψάχνετε τον καλύτερο τρόπο για να κόψετε μια τούρτα, έτσι ώστε να μπορείτε να την απολαμβάνετε στο έπακρο, κάθε φορά, απλά ακολουθήστε τις οδηγίες του Bellos στο παραπάνω βίντεο.


Πέντε αιτίες για τις οποίες οι άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο




Είτε προς έπαινον, είτε προς κατηγορία. Δηλαδή, ή εξ αιτίας του Θεού, όπως ο ενάρετος τους πάντες και όπως ο ενάρετος και αυτός που δεν κατέστη ακόμη ενάρετος ή εξ αιτίας της φύσεως, όπως οι γονείς τα παιδιά τους και το αντίστροφο ή εξ αιτία της κενοδοξίας, όπως αυτός πού δοξάζεται αυτόν που τον δοξάζει ή εξ αιτίας της φιλαργυρίας, όπως αυτός που αγαπά τον πλούσιο για να λάβει κάτι ή εξ αιτίας φιληδονίας, όπως αυτός που υπηρετεί την κοιλία και τα υποκάτω της κοιλίας. Και η μεν πρώτη αγάπη είναι επαινετή, η δευτέρα είναι μέση και οι υπόλοιπες είναι εμπαθείς.

Εάν κάποιους μισείς, κάποιους ούτε αγαπάς ούτε μισείς, αλλά άλλους αγαπάς, αλλά με μέτρο, άλλους αγαπάς πάρα πολύ, από αυτή την ανισότητα μάθε ότι ευρίσκεσαι μακρυά από την τελεία αγάπη, η οποία εξ ίσου κάθε άνθρωπο αγαπά.

ΑΔΟΛΗ ΑΓΑΠΗ


Πολλοί θεωρούν την άδολη αγάπη ανύπαρκτη ή πλατωνική, δηλαδή αγάπη αφηρημένη, διανοητική. Αλλά ούτε ανύπαρκτη είναι η άδολη αγάπη ούτε πλατωνική. Αυτοί που αμφισβητούν την άδολη αγάπη και λένε ότι δεν υπάρχει , αμφισβητούν και την ευγνωμοσύνη και δεν συγκινούνται με το χυμένο μύρο στα πόδια του Ιησού, αλλά το θεωρούν άσκοπη σπατάλη. Το ίδιο θεωρούν την διακόσμηση των ναών περιττή πολυτέλεια, διότι ακριβώς αγνοούν τις εκδηλώσεις της άδολης αγάπης και της ευγνωμοσύνης.

Η άδολη αγάπη είναι ζωντανό αίσθημα και δεν χρειάζονται επιχειρήματα για να πεισθεί κανείς ότι η άδολη αγάπη είναι πραγματικότητα. Λόγος αναιρεί λόγον, αλλά τη ζωή ποιός θα την αναιρέσει;
Παραδείγματα άδολης αγάπης είναι πάμπολλα. Θα περιοριστούμε στον Ερωτόκριτο, το ποίημα που υπήρξε τόσο αγαπημένο από τους Κρητικούς που επηρέασε και την λαλιά τους, Αν δεις με προσοχή πώς μιλούν οι Κρητικοί, θα διαπιστώσεις ότι μιλούν σε δεκαπεντασύλλαβο στη γλώσσα του Ερωτόκριτου. Άλλωστε ο Ερωτόκριτος δεν έλειπε από το μαξιλάρι κάθε Κρητικού, στις παλιότερες γενιές. Η αγάπη του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας ήταν όπως την ονομάζει επί λέξει; ο ποιητής Βιτσέντζος Κορνάρος, "φιλιά αμάλαγη με δίχως ασχημάδι" , Δηλαδή αισθητική όχι αισθησιακή αγάπη.

Δεν υποτιμούμε την αισθησιακή αγάπη. Αλλά δεν την θεωρούμε και ως την μοναδική αγάπη. Το ερώτημα είναι ποιος επιβάλλεται στον άλλον, το σώμα επιβάλλεται στο πνεύμα ή το πνεύμα επιβάλλεται στο σώμα. Από την εμπειρία του ο καθένας μπορεί να το πει. Και η πιο μεγάλη σαρκική επιθυμία νικάται, όταν συγκρούεται π.χ. με τον σεβασμό. Κανένας αν έχει τα λογικά του δεν θα μπορέσει να ικανοποιήσει την σαρκική επιθυμία του μπροστά σε πρόσωπα που σέβεται ή δημοσίως. Ακόμα και τα ζώα διστάζουν. Αυτό σημαίνει ότι το πνεύμα επιβάλλεται στο σώμα και στις σωματικές ανάγκες.


Ότι το πνεύμα επιβάλλεται στο σώμα και στις ανάγκες και στις επιθυμίες του είναι χωρίς καμία αμφιβολία γεγονός, αρκεί να το παρατηρήσει κανείς. Απόδειξη ότι όταν ο άνθρωπος αφιερωθεί σε κάποιον ανώτερο πνευματικό σκοπό, οι σαρκικές επιθυμίες του καταστέλλονται και γενικά τα προβλήματά του τα σωματικά χάνουν την έντασή τους. Όταν πάμε στο Άγιον Όρος σχεδιάζουμε να τους μιλήσουμε για τα θέματα που μας απασχολούν, αλλά δεν έχουμε διάθεση να το κάνουμε , γιατί και τα πιο σοβαρά από αυτά, δεν έχουν σημασία στο Άγιος Όρος. Ακόμα και σε θέματα υγείας.


Μια φορά στο κελί του Γέροντα Ιλλαρίωνος ήμουν ανήσυχος. Μου είχε κοπεί η όρεξη και δεν ήθελα να φάω. Ήταν νύχτα, η θάλασσα χτυπούσε μανιασμένη στους βράχους, φως δεν υπήρχε πουθενά, ούτε δρόμος. Είχαμε ανεβεί ψηλά στο βουνό από κάποιο φιδωτό μονοπάτι, που είχε χαθεί μέσα στο σκοτάδι..


-Αν συμβεί κάτι εδώ,γέροντα, δεν υπάρχει τρόπος να φύγουμε. Είμαστε αποκλεισμένοι εντελώς, είπα.
- Φάε το φαγητό σου, είπε ο γέροντας . Δεν συμβαίνει εδώ τίποτε,Εδώ μας φυλάει η Παναγία. .
-Ο Μόσχος τρώει και σκόρδο, είπε ένας φίλος μου. Ο γέροντας σηκώθηκε αμέσως και έφερε ένα πιατάκι καθαρισμένες σκελίδες σκόρδου.
-Θα μυρίζω αύριο στην Εκκλησία, είπα.
-Δεν θα μυρίζεις, είπε ο Γέρων Ιλλαρίων, γιατί όλοι τρώνε σκόρδο.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΣΕΛΙΔΕΣ

πως φτιαχνω blog