ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Κιμαδόπιτα (ή κρεατόπιτα)




Υλικά:
1 κιλό μοσχαρίσιο κιμά
¼ φλιτζανιού του τσαγιού ελαιόλαδο
1 φλιτζάνι του τσαγιού ξερό κρεμμύδι τριμμένο
4 φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα
2 φλιτζάνια του τσαγιού σπιτικό ζωμό κότας ή λαχανικών
1 φλιτζάνι του τσαγιού άνηθο ψιλοκομμένο
2 αυγά
αλάτι-πιπέρι
1/2 φλιτζανιού του τσαγιού γάλα εβαπορέ (προαιρετικά)
1 φλιτζάνι του ταγιού φέτα τριμμένη (προαιρετικά)
1/2 κιλό φύλλο κρούστας για πίτες
3/4 φλιτζανιού του τσαγιού ελαιόλαδο ή σπορέλαιο για το άλειμμα των φύλλων

Εκτέλεση:

Βάζουμε σε κατσαρόλα το ελαιόλαδο να ζεσταθεί επάνω σε δυνατή φωτιά και σοτάρουμε ελαφρά τα κρεμμύδια. Ρίχνουμε τον κιμά και σοτάρουμε 3-4 λεπτά ανακατεύοντας συνεχώς για να μην σβολιάσει.

Προσθέτουμε το ζωμό κότας ή λαχανικών, αλάτι, πιπέρι και σιγοβράζουμε τον κιμά για 30 λεπτά, ώσπου να μείνει σχεδόν με το λάδι.

Αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά, ρίχνουμε μέσα τον άνηθο και ανακατεύουμε Αφήνουμε το μείγμα του κιμά να κρυώσει λίγο. Χτυπάμε ελαφρά τα αυγά με το γάλα εβαπορέ, το ρίχνουμε στο μείγμα και ανακατεύουμε .

Λαδώνουμε το ταψί του φούρνου και στρώνουμε τα μισά φύλλα κρούστας, βουτυρώνοντας τα ένα ένα. Ρίχνουμε πάνω τους τον κιμά και πασπαλίζουμε στην επιφάνεια το τριμμένο τυρί (αν βάλουμε βέβαια φέτα) και κατόπιν στρώνουμε την επιφάνεια του με μια σπάτουλα.

Στη συνέχεια σκεπάζουμε τον κιμά με τα υπόλοιπα φύλλα κρούστας λαδωμένα επίσης ένα ένα.

Χαράζουμε τα επάνω φύλλα της πίτας, χωρίς να φτάσουμε κάτω από τον κιμά.

Ψήνουμε την κιμαδόπιτα σε προθερμασμένο φούρνο στους 200°C για 45-50 λεπτά, μέχρι να ροδίσει καλά η επιφάνεια της.

Βγάζουμε την πίτα από το φούρνο, περιμένουμε 10 λεπτά και κόβουμε τα κομμάτια μέχρι κάτω.

Μπορούμε να βάλουμε, αν θέλουμε, πάνω από τον κιμά σάλτσα μπεσαμέλ.

Η Οσία Βρυαίνη εορτάζει στις 30 Αυγούστου και είναι άγνωστη στους περισσότερους συναξαριστές




Λίγα Λόγια για την Οσία Βρυαίνη
Η Οσία Βρυαίνη εορτάζει στις 30 Αυγούστου και είναι άγνωστη στους περισσότερους συναξαριστές. Στην Πάφο όμως τιμάται ιδιαίτερα. Ναός αφιερωμένος στο όνομά της υπάρχει στα Μανδριά και λειτουργείται ως ξωκκλήσι της κοινότητας. Το ξωκκλήσι αυτό βρίσκεται δίπλα στην θάλασσα και γίνεται μεγάλη πανήγυρη στις 30 Αυγούστου. Η ύπαρξη της εκκλησίας εκεί εμαρτυρείτο από τα χαλάσματά της. Το 1975 όμως ανοικοδομήθηκε από τα θεμέλια ο νέος μικρός ναός που δεσπόζει του χώρου σήμερα.


Στην άκρη του χωριού μας βρίσκεται ένα μικρό εκκλησάκι. Ένα εκκλησάκι με μεγάλη και μοναδική ιστορία. Είναι ένα ξωκλήσι που έχει ιδιαίτερη σημασία για το χωριό και τους ανθρώπους του. Είναι το μοναδικό εκκλησάκι στον κόσμο αφιερωμένο στην Αγία Βρυαίνη.
Το ξωκλήσι είναι δίπλα από τη θάλασσα. Βρίσκεται σε μια γραφική τοποθεσία από όπου μπορείς να αγναντέψεις ολόκληρο το χωριό και να γεμίσεις τα πνευμόνια σου με καθαρό αέρα. Περιβάλλεται από μικρά, όμορφα δεντράκια, όπου του χαρίζουν μια ξεχωριστή ομορφιά.


Είναι μια λιτή εκκλησία με άσπρους τοίχους και ένα μικρό τρούλο. Τα παράθυρα της είναι μικρά. Στο εσωτερικό βρίσκονται πολλές εικόνες Αγίων και η εικόνα της Αγίας Βρυαίνης. Το ξωκλήσι είναι πετρόκτιστο με τρούλο και σε εντυπωσιάζει. Το εσωτερικό είναι χωρισμένο στο ιερό και τον πρόναο. Μέσα υπάρχουν παλιές εικόνες, λαμπάδες, κέρινα ομοιώματα και τάματαΚαθημερινά την επισκέπτονται κάτοικοι του χωριού μου, αλλά και άνθρωποι από άλλες πόλεις, για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα και να προσευχηθούν.
Δεν είμαστε σίγουροι για την ακριβή χρονολογία που κτίστηκε η εκκλησία. Το 1975, ένα χρόνο μετά την Τουρκική εισβολή, όταν ήρθαν οι πρώτοι πρόσφυγες στο χωριό, βρήκαν το μικρό εκκλησάκι σε κακή κατάσταση. Η εκκλησία είχε εγκαταλειφθεί στη φθορά του χρόνου και έτσι μεγάλο τμήμα της κατέρρευσε. Σώζονταν μόνο τα θεμέλια και μέρος από το ιερό. Η μελέτη του ιερού μας δίνει κάποιες ενδείξεις ως προς την περίοδο κατασκευής της εκκλησίας και φανερώνει την ιστορική της αξία. Τώρα η εκκλησία έχει αναστηλωθεί.
Ένας από τους πιο γνωστούς θρύλους γύρω από την εκκλησάκι της Αγίας Βρυαίνης εξιστορεί πως ένα καράβι ενώ βρισκόταν ανοιχτά της Κύπρου, ξαφνικά ξέσπασε μεγάλη θαλασσοταραχή. Ο καπετάνιος ψάχνοντας καταφύγιο για να σώσει το καράβι του, πλησίασε τις ακτές. Μα η τρικυμία τον οδήγησε στα Μαντριά. Ο καπετάνιος και οι ναύτες του καραβιού βλέποντας τότε τον κίνδυνο να τσακιστούν στα βράχια, παρακάλεσαν την εικόνα της Όσιας Βρυαίνης, που υπήρχε στο πλοίο, να τους γλυτώσει. Έκαναν μάλιστα τάμα πως αν σώζονταν θα της έχτιζαν μια εκκλησία προς τιμή της. Η Αγία Βρυαίνη άκουσε τις προσευχές των ναυτικών και η τρικυμία κόπασε. Ο καπετάνιος για να δείξει την ευγνωμοσύνη του που σώθηκε αυτός και οι άντρες του, τήρησε το τάμα που έκανε και έφτιαξε ένα μικρό εκκλησάκι στο όνομα της Αγίας Βρυαίνης κοντά στη θάλασσα.
Πολλά χρόνια μετά το ξωκλήσι ξεχάστηκε, παραμελήθηκε και με τον καιρό καταστράφηκε.
Το 1975, μαζί με τους πρόσφυγες που ήρθαν στα Μανδριά κυνηγημένοι από τον Τούρκο εισβολέα, ήταν και μια γυναίκα από την Άσσια, η κυρία Σταυρούλα. Τίποτα εκείνο τον καιρό δεν θύμιζε το εκκλησάκι, που τα χαλάσματά του είχα κρυφτεί κάτω από τα χώματα. Μια νύχτα όμως παρουσιάστηκε στον ύπνο της κυρία Σταυρούλας μια μαυροντυμένη γυναίκα που της υπέδειξε ένα σημείο κοντά στη θάλασσα. Δείχνοντας της είπε: «Τους βλέπεις αυτούς τους θεμελιούς; Εκεί να βρίσκεται ένα ξωκλήσι. Να πας και να το βρεις». Την άλλη μέρα η γυναίκα πήγε στο τόπο που είδε στο όνειρό της. Κάτω από τα χώματα βρήκε τα θεμέλια της παλιάς εκκλησιάς της αγίας Βρυαίνης.
Κάθε φορά που το πεισκεπτόμαστε νιώθουμε γαλήνη και ηρεμία. Έχουμε την αίσθηση ότι βρίσκεται εκεί η Αγία και με το άγρυπνο, γλυκό της βλέμμα μας καθησυχάζει. Αυτή η μικρή εκκλησία θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας. Κι ας είναι πολύ μικρή και ταπεινή. Είναι ένας πραγματικός θησαυρός για το χωριό μας αλλά και για την ιστορία του τόπου.

Η υπερβολική καλοσύνη… βλάπτει!




Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου του Κεντ, το να φέρεται κανείς αλτρουιστικά ή με υπερβολική καλοσύνη και κατανόηση μπορεί να δημιουργήσει και όχι να λύσει προβλήματα, ειδικά στο επαγγελματικό πεδίο. Η μελέτη αυτή «συμφωνεί» με παλαιότερη έρευνα του Harvard και αποδεικνύει ότι είναι απείρως αποτελεσματικότερο –ειδικά όταν διοικείς μία ομάδα– να είσαι ζεστός ως άνθρωπος, αλλά όχι ιδιαιτέρως ανεκτικός και καλοσυνάτος, για τους εξής λόγους:


1. Με το να είναι κάποιος πολύ καλός μένει στάσιμος στη δημιουργία σοβαρών ανθρώπινων σχέσεων

Όταν κάποιος είναι καλοσυνάτος, αυτό που λέμε «ψυχούλα», όλη την ώρα, σε όλες τις περιστάσεις και αρνείται να «πατήσει πόδι» και να δείξει ποιος πραγματικά είναι, μοιραία βιώνει μια άκρως ενοχλητική μοναξιά. Με αυτή τη συμπεριφορά δύσκολα κάνεις πραγματικούς φίλους και συνεργάτες, όχι μόνο επειδή γίνεσαι βαρετός -σύμφωνα με τη μελέτη πάντα – αλλά επειδή το ανθρώπινο είδος έχει την τάση να μην εμπιστεύεται όσους έχουν μόνο ένα πρόσωπο: το αγγελικό.
2. Με το να είσαι μονίμως ευγενής και τίποτα άλλο, μοιραία «θυματοποιείσαι»

Αν κάνετε τα πάντα, για να κρατάτε τους πάντες ευχαριστημένους, απλώς σταματήστε. Βάσει της έρευνας, αυτού του είδους η συμπεριφορά «ταΐζει» ένα τέρας που σας φέρνει μόνιμα στη θέση του θύματος και δεν σας αφήνει να ωριμάσετε συναισθηματικά. Κάποτε πρέπει να λέμε και «όχι». Και φωναχτά, αν χρειαστεί. Κι ας γίνει και καβγάς, που λέει ο λόγος. Το να διαχειριστεί κανείς μία έντονη συνομιλία, σίγουρα είναι πιο δύσκολο από το να ενδώσει σε απαιτήσεις που τον υποτιμούν, αλλά κάπως έτσι χτίζεται και η προσωπικότητα και οι σχέσεις: όταν οι άλλοι γνωρίζουν τα όρια μας και δεν μας θεωρούν σίγουρα θύματα.
3. Η υπερβολική καλοσύνη μας αποξενώνει από τον ίδιο μας τον εαυτό

Με το να κάνουμε συνεχώς τα χατίρια των άλλων, στο τέλος ξεχνάμε ποιοι είμαστε εμείς, επιμένει η μελέτη. Η υπερπροσπάθεια να μην κακοκαρδίσουμε κανέναν, στο τέλος της ημέρας αφήνει μία πολύ πικρή γεύση σ’ εμάς.

Το μυστικό που κρατά τον Παρθενώνα όρθιο 2.500 χρόνια






Το μυστικό αποκαλύπτεται μετά από μελέτες που δείχνουν ότι, παρά το γεγονός πως ο ναός του Παρθενώνα στην Ακρόπολη δεν έχει καν θεμέλια, έχει τριπλή… αντισεισμική θωράκιση.

Σύμφωνα με την πολιτικό μηχανικό Νίκη Τιμοθέου, μελέτες της αρχιτεκτονικής και δομικής του φόρμας κατέδειξαν πως οι Αρχαίοι είχαν από τότε ανακαλύψει αυτό που σήμερα ονομάζουμε «σεισμική μόνωση».

Ο ναός, σύμφωνα με την κυρία Τιμοθέου, κοντράρει επιτυχώς τη θεωρία της σύγχρονης πολιτικής μηχανικής, διότι χωρίς να έχει καν θεμέλια, είναι τριπλά μονωμένος σεισμικά.





Αυτή η τριπλή μόνωση, όπως μας εξήγησε, εντοπίζεται σε διαφορετικά σημεία του οικοδομήματος.

Το πρώτο σημείο βρίσκεται στις στρώσεις τεράστιων οριζόντιων και εξαιρετικά λείων μαρμάρων, πάνω στα οποία πατάει ο Παρθενώνας.

Το δεύτερο παρατηρείται στους μεταλλικούς ελαστικούς συνδέσμους οι οποίοι συνδέουν τις πλάκες κάθε στρώματος, και που στο κέντρο τους εντοπίζονται μικροί σιδηροπάσσαλοι, γύρω από τους οποίους έχει χυθεί μολύβι (το μολύβι έχει την ιδιότητα να προστατεύει τον σίδηρο από τη σκουριά και να εξασθενεί με την ελαστικότητά του το όποιο κύμα, αφού μέρος της κινητικής του αυτής ενέργειας μετατρέπεται σε θερμική).

Και το τρίτο εντοπίζεται στις κολώνες του κτίσματος, οι οποίες δεν τοποθετήθηκαν μονοκόμματες, αφού οι αρχαίοι Έλληνες ήξεραν πως για να αντέξουν στους κραδασμούς της γης, θα έπρεπε να τοποθετηθούν σε φέτες, τέλεια εφαρμοσμένες η μία πάνω στην άλλη.

Το αποτέλεσμα αυτής της τριπλής μονωτικής φόρμουλας, όπως σημείωσε η κυρία Τιμοθέου, ήταν τα επιφανειακά σεισμικά κύματα να κινούν το ένα στρώμα των μαρμάρινων πλακών, επάνω στο άλλο, την ίδια ώρα που οι σύνδεσμοι εκτόνωναν την κινητική ενέργεια που ανέπτυσσε ο εγκέλαδος!

Οι κολώνες, τέλος, με τον τρόπο που ήταν τοποθετημένες επέτρεπαν στο όλο οικοδόμημα να ταλαντώνεται, αλλά να μην καταρρέει.

Όταν ο Γέροντας Θωμάς συνάντησε τον Όσιο Πορφύριο





Με αφορμή την κοίμηση του Ιερομονάχου Θωμά Μικραγιαννανίτη, η Romfea.gr δημοσιεύει μια ανέκδοτη μαρτυρία σχετικά με συνάντηση που είχε με τον Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη.

Μια μέρα ο γέροντας Θωμάς, επισκέφθηκε τον Όσιο Πορφύριο στο κελλάκι του στο Μήλεσι, για να πάρει την εύχη καθώς επέστρεφε από την Αθήνα για το Άγιον Όρος.

Μόλις ο μακαριστός γέροντας Θωμάς εισήλθε στο κελί του Οσίου και του είπε ποιος είναι, ο Γέροντας του είπε με την χαρακτηριστική φωνή που τον διέκρινε πάντα: «Έχω χίλιες αρρώστιες μωρέ Θωμά, και μόνο που άκουσα την φωνή ενός αγιορείτη μου φύγανε όλες…»

Να αναφερθεί πως ο γέροντας Θωμάς μετά την συνάντηση ανέφερε το περιστατικό σε ένα πνευματικό του παιδί, τονίζοντας πως «τόσο πολύ αγαπούσε το Περιβόλι της Παναγίας και τους πατέρες του Αγίου Όρους ο Γέροντας, που μόνο και την φωνή ενός αγιορείτη άκουσε έγινε καλά.»

Ο μακαριστός Γέροντας θωμάς είχε μεγάλη αγάπη στον Όσιο Πορφύριο, και πάντα μιλούσε με θαυμασμό για την προσωπικότητα και τα χαρίσματά του!

Ευχόμεθα αείμνηστε γέροντα Θωμά, όπως ευχαριστήσες με την ψαλμωδία σου την Παναγία και τους Αγίους, έτσι και από σήμερα να υμνείς στον ουρανό τον Τριαδικό Θεό.

Ὁ Ἅγιος Ἀλέξανδρος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.



Ἦταν, ὅπως λέγουν, «ἀποστολικοὶς χαρίσμασι λαμπρυνόμενος». Σὰν πρεσβύτερος ἀκόμα, διακρινόταν γιὰ τὴ μεγάλη του εὐσέβεια, τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἀγαθότητά του.
Στὴν Α’ Οἰκουμενικὴ σύνοδο, ποὺ ἔγινε στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας, ὁ τότε Πατριάρχης τὸν ἐξέλεξε ἀντιπρόσωπό του.
Καὶ ὅταν στὴν Σύνοδο αὐτὴ καταδικάστηκε ὁ Ἁρεῖος, ὁ Ἀλέξανδρος, ἂν καὶ γέροντας 70 χρονῶν, δέχθηκε νὰ περιοδεύσει στὴν Θρᾴκη, Μακεδονία, Θεσσαλία καὶ στὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα, γιὰ νὰ διδάξει καὶ νὰ γνωστοποιήσει τὰ ὀρθὰ δόγματα τῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου τῆς Νικαίας.
Ἀλλὰ ἐνῷ βρισκόταν στὴν περιοδεία αὐτή, ὁ πατριάρχης Μητροφάνης ἀπεβίωσε. Ὅρισε ὅμως διάδοχό του τὸν Ἀλέξανδρο, διότι, παρὰ τὸ γῆρας του, εἶχε τὰ κατάλληλα ἐφόδια γιὰ τὴ διακυβέρνηση τῆς ἀρχιεπισκοπῆς τῆς πρωτευούσης.
Πράγματι, σὰν Πατριάρχης ὁ Ἀλέξανδρος ἀνταποκρίθηκε σωστὰ στὶς δύσκολες περιστάσεις τῶν καιρῶν.Τότε ὁ Ἁρεῖος εἶχε ἐξαπατήσει τὸ βασιλιὰ Κωνσταντῖνο ὅτι δῆθεν πιστεύει ὀρθά. Καὶ ὁ βασιλιὰς διέταξε τὸν Ἀλέξανδρο νὰ ἀφήσει τὸν Ἁρεῖο νὰ μετέχει τῆς Θείας Κοινωνίας. Ὁ Ἀλέξανδρος, λυπημένος, προσευχήθηκε στὸν Θεὸ καὶ ζήτησε τὴν βοήθειά Του. Ἡ δέηση τοῦ Ἱεράρχη εἰσακούσθηκε. Καὶ τὸ πρωὶ ποὺ ὁ Ἁρεῖος μὲ πομπὴ θὰ πήγαινε στὴν ἐκκλησία, βρέθηκε τὸ σῶμά του σχισμένο καὶ σκωληκόβρωτο!
Ὁ Ἅγιος Ἀλέξανδρος ἀπεβίωσε εἰρηνικὰ τὸ 340 μ.Χ.


Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Μύσται οὐράνιοι ἀποδεικνύμενοι, θεῖοι ἐκφάντορες τῷ κόσμῳ ὤφθητε, τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ποιμάναντες θεαρέστως, ἱερὲ Ἀλέξανδρε, τῆς Τριάδος ὁ πρόμαχος, Ἰωάννη ἔνδοξε, ὁ τῆς χάριτος τρόφιμος, καὶ Παῦλε Ἱερέων ἀκρότης· ὅθεν ὑμᾶς ἀνευφημοῦμεν.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τὴν τριάδα σήμερον, Ἱεραρχῶν τῶν Ὁσίων, ἱεροῖς ἐν ᾄσμασιν, ἐγκωμιάσωμεν πάντες· οὗτοι γὰρ, ὡς οἰκονόμοι τῶν ἀπορρήτων, νέμουσι, χάριν ἀέναον τοῖς βοῶσιν, ὦ Ἀλέξανδρε παμμάκαρ, καὶ Ἰωάννη, σὺν Παύλῳ χαίρετε.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις τῶν Πατέρων τριὰς σεπτή, Ἀλέξανδρε μάκαρ, σὺν τῷ Παύλῳ τῷ εὐκλεεῖ, καὶ τῷ Ἰωάννη, ἡ τρίφωτος λυχνία, ἡ πᾶσαν Ἐκκλησίαν, καταπυρσεύουσα.

Οι επτά τρόποι με τους οποίους κάνετε ζημιά στο κινητό σας






Τα κινητά τηλέφωνα είναι πλέον ένα μέρος της ζωής μας. Είναι ζωτικό κομμάτι της επικοινωνίας μας, της ψυχαγωγίας μας, της σύνδεσής μας με τον κόσμο και, ενίοτε, είναι και ένα status symbol, όσο πιο μοντέρνα και ακριβά είναι.

Κι όμως, αυτές τις σημαντικές συσκευές, πολλοί από μας, μερικές φορές άθελά μας, τις… κακομεταχειριζόμαστε και τις χαλάμε πριν καν τις απολαύσουμε. Ιδού, λοιπόν, οι επτά πιο συνηθισμένοι τρόποι με τους οποίους κάνουμε κακό στα κινητά μας τηλέφωνα:

1. Κατεβάζουμε ιούς και κακόβουλο λογισμικό: όλες οι μεγάλες εταιρείες κατασκευής κινητών τηλεφώνων και λογισμικού προειδοποιούν να μην κατεβάζουμε εφαρμογές από sites που δεν γνωρίζουμε και δεν είναι πιστοποιημένα. Κι όμως, κάθε τόσο διαβάζουμε για «επιδημίες» κακόβουλου λογισμικού που προκαλούνται από «μολυσμένες» εφαρμογές που κατεβάσαμε στη συσκευή μας.

2. Αφήνουμε το τηλέφωνο στην πρίζα: συνήθως τα τηλέφωνά μας τα φορτίζουμε νύχτα. Ωστόσο, αυτό μόνο κακό κάνει και στην μπαταρία και στα υπόλοιπα εξαρτήματα της συσκευής. Μόλις φορτίσει η μπαταρία, καλό είναι να βγάζουμε το φορτιστή από την πρίζα.

3. Αφήνουμε τις συσκευές να υπερθερμαίνονται: οι κατασκευαστές έχουν φροντίσει η θερμότητα από τη λειτουργία του επεξεργαστή να φεύγει από τη συσκευή. Ωστόσο, συχνά το κινητό μας το υποβάλλουμε σε «σκληρή» χρήση και το σύστημα διαφυγής της θερμότητας δεν προλαβαίνει να ανταποκριθεί. Όταν διαπιστώνουμε υπερθέρμανση, καλό είναι να αφήνουμε το τηλέφωνο να κρυώσει, πριν το ξαναχρησιμοποιήσουμε.

4. Μας πέφτει από τα χέρια: οι πολλές πτώσεις δεν κάνουν καλό στη συσκευή, ακόμα κι αν είναι σε θήκη ή κι αν δεν υπάρχουν εμφανείς ζημιές στο σασί του τηλεφώνου.

5. Εκθέτουμε τη συσκευή σε συνθήκες υγρασίας: εάν το τηλέφωνό μας δεν είχε πιστοποίηση αδιαβροχοποίησης, τότε η υγρασία του κάνει κακό, ακόμα κι αν δεν βραχεί ευθέως. Τα ηλεκτρονικά «σωθικά» του είναι ευαίσθητα στα υγρά και η παρατεταμένη έκθεσή τους στην υγρασία τους κάνει κακό.

6. Κρατάμε το κινητό διαρκώς ανοιχτό: η διαρκής, ασταμάτητη λειτουργία του κινητού φθείρει τα εξαρτήματα, τη μπαταρία και «κουράζει» τη συσκευή. Κλείστε το για λίγο κατά καιρούς και θα διαπιστώσετε ότι τα πράγματα γίνονται καλύτερα, και από άποψη λογισμικού καθώς ένα reboot ενδεχομένως λύσει και κάποια bugs.

7. Γεμίζουμε τη μνήμη: ναι, ξέρουμε, θέλετε και τα τραγούδια και τις φωτογραφίες και τα games σας και τα θέλετε όλα. Ωστόσο, με τη μνήμη γεμάτη, το κινητό γίνεται πιο αργό και υπάρχει και ο κίνδυνος να παρουσιάσει δυσλειτουργίες. Οπότε, πετάξτε ό,τι μπορείτε και θα δείτε μεγάλη διαφορά.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΣΕΛΙΔΕΣ

πως φτιαχνω blog